Krasnoludek Iskierka i zaczarowane ziarenka

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej dolinie, gdzie rosły ogromne muchomory w czerwone kropki, mieszkał krasnoludek o imieniu Iskierka. Miał on malutki, porośnięty mchem domek pod korzeniami starego dębu, a w nim skrzynię pełną błyszczących, zaczarowanych ziarenek.

Ziarenka Iskierki były wyjątkowe – każde z nich, gdy spojrzało na nie światło księżyca, zaczynało świecić delikatnym, złotym blaskiem. Iskierka bardzo je kochał i często przeliczał, aby upewnić się, że żadne nie zginęło. Były jego największym skarbem.

Pewnego dnia do drzwi Iskierki zapukała mała wiewiórka Rudzia. „Iskierko” – pisnęła smutno – „moja dziupla jest taka ciemna i zimna. Czy mógłbyś pożyczyć mi jedno ziarenko, żeby rozjaśniło mi noc?”. Iskierka zmartwił się. „Ale to moje skarby” – pomyślał. „A jeśli nie wróci?”. Grzecznie odmówił, a Rudzia odeszła ze spuszczonym ogonkiem.

Tej nocy Iskierka nie mógł zasnąć. Ziarenka świeciły pięknie, ale w jego sercu czaił się smutek. Przypomniał sobie smutną minkę Rudzi. „Czy skarb, którym się nie dzielę, ma w ogóle wartość?” – zastanawiał się głośno, patrząc w sufit z pajęczyn.

Następnego dnia Iskierka wziął garść swoich najjaśniejszych ziarenek i pobiegł do wiewiórki. „Rudziu, przepraszam. Weź je wszystkie, proszę. Niech ci świecą w dziupli”. Rudzia uśmiechnęła się od ucha do ucha i wzięła ziarenka. Od razu w jej domku zrobiło się ciepło i złociście.

Wieść o hojności Iskierki szybko rozeszła się po dolinie. Przyleciała sowa Mądrala, przytuptał jeż Kolczatek, a nawet nadeptał ślimak Lenek. Każdy prosił o jedno, maleńkie ziarenko na osłodę swojej nocy. Iskierka rozdawał, a im więcej dawał, tym dziwniejsza rzecz się działa – w skrzyni wciąż przybywało nowych, jeszcze piękniejszych ziarenek.

„Dziękujemy, Iskierko!” – wołały zwierzęta, a ich domki lśniły jak gwiazdy. Krasnoludek zrozumiał, że największym skarbem nie jest posiadanie, ale dzielenie się z przyjaciółmi. Jego serce stało się lekkie i radosne, a dolina pełna ciepła.

Gdy zapadł wieczór, Iskierka usiadł na swoim ulubionym grzybku i patrzył, jak księżyc maluje srebrem liście. Wokół niego migotały setki małych światełek – to jego ziarenka rozświetlały domki przyjaciół. Zmęczony, ale szczęśliwy, wrócił do swojego domku, zamknął oczy i zasnął spokojnie, słysząc, jak wiatr szepcze mu dobranoc.