Krasnoludek Grosik i Gwiazdkowe Ziarenko

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał krasnoludek o imieniu Grosik. Miał okrągły brzuszek, czerwony kubraczek i jedno wielkie marzenie – chciał mieć najwięcej skarbów ze wszystkich krasnoludków.

Grosik zbierał wszystko: kolorowe kamyki, błyszczące guziczki, a nawet spadające gwiazdki. Ale najbardziej cenił sobie małe, złote ziarenko, które dostał od mamy. Ziarenko lśniło w nocy jak małe słoneczko.

Pewnego wieczoru do Grosika przyszedł jego przyjaciel – krasnoludek Pypeć. Pypeć był smutny, bo zgubił swoją ulubioną czerwoną wstążeczkę. „Grosiku, czy mógłbyś pożyczyć mi na chwilę twoje ziarenko? W jego świetle łatwiej będzie mi szukać” – poprosił.

Grosik zmarszczył nosek. „Ale to mój skarb! Najcenniejszy ze wszystkich!” – pomyślał. Jednak zobaczył, jak Pypeć ma smutne oczka. Westchnął i podał ziarenko przyjacielowi.

Pypeć pobiegł w ciemny zakątek lasu. Gdy tylko ziarenko rozbłysło, wstążeczka zamigotała pod krzaczkiem jagód. „Znalazłem! Dziękuję, Grosiku!” – zawołał radośnie. I wtedy stało się coś niesamowitego – ziarenko zaiskrzyło jeszcze mocniej i wypuściło mały, srebrny pęd.

Krasnoludki spojrzały na siebie z zachwytem. Grosik zrozumiał, że dzielenie się nie zabiera skarbu, ale sprawia, że staje się on jeszcze piękniejszy. Od tej pory Grosik chętnie pożyczał innym swoje rzeczy, a jego serce wypełniało ciepłe, gwiazdkowe światło.

Gdy zapadła noc, Grosik położył się w swoim łóżku z mchu. Przez okno widział na niebie maleńką gwiazdkę – taką samą jak jego ziarenko. „Dobranoc, Grosiku” – szepnął wiatr. Krasnoludek uśmiechnął się, zamknął oczy i zasnął spokojnie, śniąc o dzieleniu się radością.

Cisza otuliła cały lasek. Tylko małe ziarenko w kieszonce Grosika świeciło delikatnie, jakby mówiło: „Dobranoc, śpij słodko.”