Bajka o kotku, który szukał mamy

— Bajka do czytania —

Mały bury kotek o imieniu Figo mieszkał z mamą w przytulnym koszyku za piecem. Każdego wieczoru mama lizała go po uszach i mruczała kołysanki, aż Figo zasypiał. Ale pewnego popołudnia, gdy mama drzemała, Figo zobaczył za oknem kolorowego motyla. Nie zastanawiając się długo, wyskoczył przez uchylone okno i pobiegł za nim w pole.

Motyl frunął coraz dalej – raz w górę, raz w dół, a Figo skakał i piszczał z radości. Aż w końcu motyl zniknął między drzewami. Kotek rozejrzał się i zrozumiał, że nie wie, gdzie jest. Z każdej strony sterczały wysokie sosny, a ścieżki wyglądały tak samo. Ździwiony Figo usiadł i zaczęło mu się robić smutno. „Mamo…” – pisnął cichutko.

Wtedy z krzaków wyszła stara sroka Klementyna. „Czego tak płaczesz, maluchu?” – zagadała przekrzywiając głowę. Figo opowiedział jej, że szuka mamy, ale nie wie, w którą stronę iść. Sroka wzruszyła ramionami i powiedziała: „Nie znam twojej mamy, ale w lesie mieszka mądra sowa. Ona wie wszystko. Pokażę ci drogę do jej dziupli”.

Klementyna poprowadziła kotka przez leśny gąszcz. Po drodze minęli polanę pełną poziomków i strumyk, w którym pluskały się żabki. Wreszcie stanęli przed starym dębem, a z dziupli wyjrzała wielka, żółta sowa – pani Hortensja. „A co to za mały wędrowiec?” – huknęła. Figo wyznał, że zgubił mamę. Sowa zamknęła oczy, pomyślała i rzekła: „Słyszałam od wiewiórek, że jakaś kotka szuka małego burych. Biegała w stronę wzgórza”.

Pożegnali sowę i ruszyli dalej. Nagle z gęstych paproci wytoczył się jeż Ambroży. „Dokąd tak pędzicie?” – zapytał, a dowiedziawszy się o kłopocie Figo, wzruszył się. „Mogę ci pomóc, mały. Moje kolce wyczuwają wibracje ziemi. Widziałem, jak kotka szła tędy w stronę starej stodoły. Chodź, pokażę ci skrót” – powiedział jeż.

Razem dotarli na skraj lasu, tuż przy znajomej stodole. I wtedy – w oddali usłyszeli znajome miauczenie. To była mama! Biegła, łamiąc gałęzie, i krzyczała: „Figo! Figo!”. Kotek rzucił się w jej stronę, a mama przytuliła go mocno, ocierając mu łzy łapką. „Już zawsze słuchaj mamy i nie uciekaj bez pozwolenia” – mruknęła łagodnie. Figo skinął główką i pomyślał, że dom to nie tylko ciepły koszyk, ale przede wszystkim ktoś, kto na ciebie czeka.

Wieczorem mama ułożyła Figo w koszyku, przykryła go ogonem i zaczęła nucić starą kołysankę. Okno było otwarte i do pokoju wpadały pierwsze gwiazdy. Figo patrzył na nie, mrużąc oczy, i czuł, jak senność oplata go mięciutko. „Dobranoc, mamo” – szepnął i już po chwili spał jak kamień, a nad dachem świecił srebrny księżyc.