Bajka o kotku, który szukał mamy

— Bajka do czytania —

Mały, puszysty kotek o imieniu Karmel mieszkał z mamą w przytulnej norce pod starym dębem. Pewnego słonecznego poranka, gdy mama zbierała jagody na śniadanie, Karmel postanowił pobawić się w chowanego z motylami. Niestety, zabłądził i znalazł się w nieznanej części lasu, gdzie wszystko wyglądało obco i strasznie.

Karmel usiadł na miękkim mchu i cicho zapłakał. Jego małe serduszko biło szybko ze strachu. Rozglądał się dookoła, ale nie widział znajomej ścieżki ani słodkiego zapachu maminego futerka. Słońce chowało się za chmury, a wiatr szeleścił w liściach, co jeszcze bardziej go przestraszyło.

Nagle usłyszał ciche pukanie: to stary dzięcioł, pan Dziobek, stukał w korę drzewa. „Czemu tak płaczesz, mały kotku?” – zapytał przyjaźnie. Karmel wyznał, że zgubił się i szuka mamy. Dzięcioł uśmiechnął się: „Nie martw się, pomogę ci! Najpierw uspokój oddech – wdech, wydech – i pomyśl, skąd przyszedłeś.”

Karmel wziął głęboki oddech i przypomniał sobie, że bawił się przy krzaczku borówek. „Dobrze!” – zawołał pan Dziobek. „Stamtąd prowadzi ścieżka w dół wzgórza. A na końcu tej ścieżki mieszka twoja mama. Ale musisz być odważny i iść powoli.” Karmel skinął główką i ruszył w stronę, którą wskazał dzięcioł.

Po drodze spotkał wiewiórkę Rudzię, która zbierała orzechy. „Widziałeś moją mamę?” – zapytał Karmel. Wiewiórka pokręciła głową: „Nie, ale jeśli chcesz, mogę ci pokazać skrót przez polanę. Tam rosną najsłodsze maliny, a twoja mama na pewno je lubi.” Karmel podziękował i poszedł za Rudzią, która skakała z gałęzi na gałąź.

Na polanie Karmel poczuł zapach znajomej sierści – to była jego mama! Ale zanim pobiegł, zatrzymał go mały jeżyk Igiełka. „Uważaj, kotku!” – ostrzegł. „Pod liśćmi leży stary korzeń, możesz się potknąć.” Karmel ostrożnie obszedł korzeń i podziękował jeżykowi. Wszystkie zwierzęta w lesie były dla niego miłe.

Wreszcie dotarł do strumyka, przy którym mama często piła wodę. Usłyszał znajomy, łagodny głos: „Karmelku, gdzie byłeś? Tak się martwiłam!” To była mama, która wyszła go szukać. Karmel przytulił się do niej mocno, a mama pogłaskała go po miękkim futerku. „Już nigdy nie odchodź sam, dobrze?” – powiedziała łagodnie.

Karmel obiecał, że będzie ostrożniejszy. Razem wrócili do norki, a po drodze mama opowiedziała mu o gwiazdach, które świecą nocą i pomagają znaleźć drogę do domu. „Gdybyś kiedyś znów się zgubił, popatrz w niebo – one zawsze wskażą ci drogę.” Karmel zasnął spokojnie, tuląc się do mamy, a nad lasem rozbłysły pierwsze gwiazdy.