Krecik i zaczarowany kamień

— Bajka do czytania —

Głęboko pod ziemią, w tunelach wykopanych pod starym dębem, mieszkał mały Krecik. Miał miękki, brunatny futerko i różowe łapki. Uwielbiał zbierać pod ziemią różne skarby: lśniące kamyki, korzonki dziwnych kształtów, stare monety. Pewnego dnia znalazł coś wyjątkowego.

Był to mały, okrągły kamyczek. Kiedy Krecik wytarł go z ziemi, zobaczył, że świeci delikatnym, złotym światłem. Zaczął iskrzyć jak gwiazda. Krecik nigdy nie widział czegoś tak pięknego. Och, jaki był szczęśliwy! Położył go na swoim mechowym posłaniu i podziwiał godzinami. Czuł, że to największy skarb na świecie.

Następnego dnia do Krecika przyszedł Wiewiórek Szarus. Zapukał w drzwi z kory i zawołał: – Kreciku, chodź bawić się w chowanego! Mam nowe orzechy! Ale Krecik odpowiedział: – Nie mam czasu, muszę oglądać mój skarb. – Wiewiór odszedł zmartwiony. Krecik patrzył na kamyk, ale czuł, że czegoś brakuje.

Wkrótce przyszła Sarenka Łatka. – Kreciku, skaczemy przez krzaczki! – pisnęła radośnie. – Dziś nie mogę – mruknął Krecik, polerując kamyk łapką. Sarenka westchnęła i pobiegła do lasu. Krecik został sam. Kamień wciąż pięknie błyszczał, ale Krecikowi zrobiło się smutno. Zauważył, że przyjaciele nie przychodzą po niego.

Siedział więc samotnie. Nagle usłyszał, jak ktoś cicho płacze. To był mały Żuczek Gucio. – Zgubiłem swoją błyszczącą kuleczkę do zabawy – szlochał Gucio. – Teraz nie mam niczego ładnego. – Krecik spojrzał na swój kamyk. Czuł ciepło w sercu. Zapragnął, by Gucio nie był smutny.

Krecik podniósł zaczarowany kamień i podał Żuczkowi. – Masz, Guciu. Weź go – powiedział cicho. – Nie mogę, to twój skarb – zaprotestował Żuczek. – Teraz będzie twój – uśmiechnął się Krecik. – Od dzisiaj bawmy się razem. – Żuczek rozjaśnił się od ucha do ucha i mocno przytulił Krecika.

W tej samej chwili kamień zaczął świecić jeszcze jaśniej. Nagle zaiskrzył i rozpadł się na setki maleńkich iskierek. Każda iskierka poleciała w stronę lasu. Kiedy spadły na ziemię, zamieniły się w drobne, kolorowe kamyki dla wszystkich mieszkańców polany. Wiewiórek, Sarenka i Żuczek mieli teraz po jednym.

Krecik zrozumiał wtedy, że prawdziwe skarby to nie pojedyncze błyskotki. Prawdziwym skarbem jest dzielenie się radością z przyjaciółmi. Od tego dnia Krecik zawsze bawił się z innymi. A wieczorem wszyscy siadali na mchu, oglądali swoje kamyki i opowiadali historie. Krecik czuł się jak najbogatszy krecik na świecie.

Gdy zapadał zmierzch, Krecik szedł do swojego tunelu. Wokół panowała już cisza, tylko daleko nad lasem migotały gwiazdy. Krecik ziewnął, ułożył się na miękkim mchu i zamknął oczy. Wiedział, że jutro znów pobawi się z przyjaciółmi. Było mu tak błogo i spokojnie, że szybko zasnął, a nad nim mrugały małe, przyjazne gwiazdki.