Puszek i Burek

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju łąki mieszkał kotek Puszek. Był biały jak śnieżynka i lubił leniwie leżeć na parapecie. Obok, w budzie z zielonym dachem, spał piesek Burek. Miał brązową sierść i merdał ogonem nawet przez sen. Choć dzieliła ich tylko płotka, nigdy się nie bawili.

Pewnego ranka słońce świeciło tak mocno, że Puszek wyszedł na podwórko. Zobaczył Burek, który gonił motyla. – Uciekaj, kiciusiu, bo cię złapię! – szczeknął wesoło Burek. Puszek zmrużył oczy i powiedział: – Ja nie lubię biegać. Wolę patrzeć, jak chmury płyną.

Nagle niebo pociemniało. Najpierw spadły duże krople, potem lunął deszcz. Puszek pisnął i pognał pod daszek budy Burek. – Tu jest sucho – mruknął i usiadł w kącie. Burek zdziwił się, ale nie przegonił go. – No dobra, siedź – burknął i położył się obok.

Deszcz bębnił o dach. Puszek zamknął oczy i usłyszał, jak Burek cicho wzdycha. – Czemu jesteś taki cichy? – zapytał piesek. – Bo słucham, jak krople tańczą – odpowiedział Puszek. Burek nachylił ucho. Faktycznie, deszcz grał melodię: kap, kap, kap. Zaczął merdać ogonem w rytm.

Wtedy Puszek wymyślił grę. – Zobacz, kto pierwszy policzy do dziesięciu kropli na ziemi. Burek spojrzał i zaczął liczyć: – Raz, dwa… – Ale krople spadały tak szybko, że mylił się. Śmiali się razem, aż sierść im się trzęsła. Deszcz przestał być straszny, stał się zabawą.

Gdy deszcz ustał, zza chmur wyjrzało słońce. W powietrzu pojawiła się tęcza. Puszek i Burek usiedli na progu budy i patrzyli na kolorowy łuk. – Ładne – mruknął Puszek. – Ale bardziej lubię patrzeć, jak ty uciekasz – zaśmiał się Burek, ale szturchnął go łapą przyjaźnie.

Od tego dnia Puszek i Burek bawili się codziennie. Kotek uczył pieska cichego siedzenia, a piesek pokazywał kotku, jak radośnie skakać. Gdy ktoś pytał, jak to możliwe, że kotek i piesek są przyjaciółmi, Puszek mruczał: – Każdy ma coś wyjątkowego, a deszcz nauczył nas słuchać.

Wieczorem mama Puszka otuliła go kocem, a pan Burek dostał ciepłe mleko. Obaj spojrzeli w niebo, na którym zapalały się pierwsze gwiazdy. – Burek, widzisz tę gwiazdę? – zapytał Puszek sennie. – To nasza. Bo nauczyliśmy się być razem. – A potem zasnęli, cicho mrucząc i wzdychając przez sen.