Kłębek i tajemniczy szlak

— Bajka do czytania —

Mały, bury kotek o imieniu Kłębek mieszkał w przytulnym domku na skraju łąki. Każdego dnia bawił się w ogrodzie, gonił motyle i drzemał na słonecznym parapecie. Pewnego popołudnia postanowił sprawdzić, co kryje się za starym płotem.

Kłębek przecisnął się przez dziurę w płocie i znalazł się w nieznanym zakątku. Wszystko pachniało inaczej – mokrą ziemią, dzikimi kwiatami i czymś tajemniczym. Ogromny dąb szeleścił liśćmi, a pod nim biegła wąska ścieżka. Kotek zamruczał z ciekawości i ruszył przed siebie.

Po chwili usłyszał ciche popiskiwanie. Spod krzaka jeżyny wyjrzał mały jeż. – Zgubiłeś się? – zapytał. – Ja szukam swojej norki, ale wszystkie drzewa wyglądają tak samo. Kłębek westchnął – on też nie wiedział, gdzie jest. – Razem łatwiej znajdziemy drogę – powiedział odważnie.

Szli więc przez las, a dołączały do nich inne zwierzęta: wiewiórka, która straciła zapas orzechów, i zajączek, który zgubił drogę do mamy. Kłębek czuł, że robi się ciemno i trochę się bał, ale wiedział, że nie jest sam. – Musimy dotrzeć do strumyka – zaproponowała mądra sowa z wysoka. – Stamtąd widać światła domów.

Gdy dotarli nad strumyk, Kłębek rozpoznał znajomy zapach – to był zapach jego ogrodu! Podziękował wszystkim przyjaciołom i pobiegł w stronę znajomej furtki. W domu czekała już zaniepokojona mama – kotka. – Gdzie byłeś? – zapytała łagodnie.

– Odkrywałem świat – odpowiedział Kłębek, wtulając się w jej miękkie futro. – Ale już wiem, że zawsze warto mieć przy sobie kogoś, kto pomoże znaleźć drogę do domu. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała: – Mądrze powiedziane, synku.

Wieczorem Kłębek leżał w swoim koszyku, a przez okno wpadało światło księżyca. Słyszał szum drzew i ciche pohukiwanie sowy z lasu. Zamknął oczy, czując zapach lawendy z ogrodu. – Jutro też ruszę w podróż – szepnął, ale już zasypiał. – Tylko tym razem zaproszę przyjaciół.

Gwiazdy na niebie mrugały do niego jak małe iskierki. Kłębek westchnął spokojnie i zapadł w głęboki, cichy sen. Wszystkie przygody zostały już za nim, a w sercu miał ciepło i poczucie, że dom to najlepsze miejsce na świecie. Dobranoc, kotku.