Kotek Szarek poznaje noc

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy słońce schowało się za horyzontem, mały szary kotek o imieniu Szarek postanowił, że nie pójdzie spać. Był niezwykle ciekawy, co dzieje się w nocy, kiedy wszystkie dzieci i zwierzątka już śpią. Wymknął się więc cichutko ze swojego koszyczka i ostrożnie wyjrzał przez uchylone drzwi. Jego miękkie łapki stąpały po chłodnej trawie, a ogonek unosił się z podekscytowaniem.

Na dworze panował półmrok, ale nad głową Szarka świecił wielki, okrągły księżyc, który rzucał srebrne światło na cały ogród. Kotek zobaczył migoczące światełka wśród krzaków – to były świetliki. Jeden z nich podleciał bliżej i usiadł mu na nosie. "Kim jesteś?" – zapytał Szarek. "Jestem Świetlik Franek. Każdej nocy oświetlam drogę tym, którzy jej potrzebują" – odpowiedział świetlik i zaświecił jeszcze jaśniej. Szarek pomyślał, że to bardzo ważne zadanie.

Szarek ruszył dalej i natknął się na klomb z tulipanami. Wszystkie tulipany miały zamknięte płatki. "Czemu śpicie, skoro noc jest taka piękna?" – zapytał zdziwiony. Jeden z tulipanów, lekko uchyliwszy płatek, odpowiedział: "Drogi kotku, my zamykamy się na noc, aby zachować wilgoć i odpocząć po całym dniu. Za to rano, gdy słońce wstanie, otworzymy się na nowo, by cieszyć się jego ciepłem." Szarek zrozumiał, że każdy ma swoje potrzeby.

W oddali usłyszał piękny śpiew. Podszedł bliżej i zobaczył ptasią mamę siedzącą na gałęzi. Śpiewała kołysankę swoim małym pisklętom, które chowały się pod jej skrzydłami. "Dlaczego im śpiewasz?" – zapytał Szarek. "Moje dzieci są już bardzo senne. Śpiewam im, by miały słodkie sny i czuły się bezpiecznie" – wyjaśniła ptasia mama. Szarek poczuł, że też robi mu się ciepło na sercu.

Nagle nad głową Szarka przeleciał cień. To była sowa, która cicho zatrzymała się na pobliskim płocie. "Widzę, że mały kotek nie śpi" – powiedziała sowa głębokim głosem. "Jestem ciekawy nocy" – odpowiedział Szarek. "Noc jest dla mnie jak dzień. Poluję i latam, gdy inni śpią. Ale każdy zwierzak ma swój własny rytm życia" – rzekła sowa, po czym odleciała w ciemność. Szarek zastanowił się, jaki jest jego rytm.

Powoli Szarek zaczynał czuć zmęczenie. Jego oczy stawały się ciężkie, a powieki opadały. Ziewnął przeciągle i pomyślał o swoim ciepłym koszyczku. "Może już pora wrócić" – mruknął sam do siebie. Obrócił się i powoli ruszył w stronę domku, a po drodze zgubił się w myślach o wszystkich nocnych przygodach.

W domku mama kotka czekała na niego z uśmiechem. W rękach trzymała miseczkę z ciepłym mlekiem. "Gdzie tak długo biegałeś, mój mały odkrywco?" – zapytała łagodnie. Szarek opowiedział jej o świetliku, tulipanach, ptasiej mamie i sowie. Mama pogłaskała go po głowie. "Widzę, że noc jest pełna tajemnic, ale każdy musi odpoczywać – nawet małe kotki."

Mama zaprowadziła Szarka do jego koszyka, otuliła go miękkim kocykiem i zaśpiewała cichutką kołysankę. Szarek zamknął oczy, a przez okno wpadały srebrne promienie księżyca. Gwiazdy mrugały na niebie, jakby mówiły mu "dobranoc". "Dobranoc, mamo" – szepnął Szarek i zapadł w głęboki, spokojny sen, marząc o przygodach następnej nocy.