Kotek Kłaczek i zaczarowana chmurka

— Bajka do czytania —

Mały bury kotek o imieniu Kłaczek obudził się pewnego ranka z dziwnym uczuciem w nosku. Kichał, a w oczkach miał małe iskierki zmęczenia. – Miau – zaskrzeczał cienko – chyba coś się ze mną dzieje.

Jego mama, kotka Mruczysława, dotknęła łapką jego czoła. – Oj, Kłaczku, masz gorączkę. Dziś żadnych skoków za piłeczką ani gonitw za muchami. Musisz zostać w ciepłym koszyku. Kłaczek westchnął, bo przecież tak bardzo chciał pobiegać po łące.

Leżał więc pod miękkim kocykiem i patrzył, jak przez okno wpadają promienie słońca. Nagle zobaczył małą, srebrzystą chmurkę, która zatrzymała się tuż za szybą. – Kim jesteś? – zapytał słabo kotek. – Jestem Chmurka Odpoczynku – odpowiedziała cichutko. – Przynoszę spokój tym, którzy go potrzebują.

Chmurka wsunęła się przez uchylone okno i otuliła Kłaczka delikatnym, wilgotnym powietrzem. – Zamknij oczy – szepnęła. – Kiedy odpoczywasz, twoje ciało nabiera sił. Kłaczek posłuchał i poczuł, jak gorączka powoli ustępuje, a nos przestaje swędzieć.

Po chwili do pokoju weszła mama z kubkiem ciepłego mleka z miodem. – Wypij, synku – powiedziała. – To doda ci energii. Kłaczek pił małymi łyczkami, a Chmurka wirowała nad nim, nucąc kołysankę. – Pamiętaj – mruknęła – czasem choroba to znak, że trzeba zwolnić.

Gdy mleko się skończyło, Kłaczek poczuł się znacznie lepiej. Chmurka uśmiechnęła się i powoli odpłynęła w stronę nieba. – Odwiedzę cię, gdy znów będziesz potrzebował odpoczynku – obiecała. Kotek pomachał jej łapką i zwinął się w kłębek.

Wieczorem mama pogłaskała go po głowie. – Jutro znów będziesz biegał – szepnęła. Kłaczek ziewnął szeroko i wtulił się w kocyk. – Dziękuję, mamo – zamruczał. – I dziękuję, Chmurko. Już wiem, że czasem najlepszym lekarstwem jest cisza i miłość.

Gwiazdy na niebie mrugały przyjaźnie, a Kłaczek zasypiał spokojnie, czując w sercu ciepło. Wiedział, że jutro obudzi się zdrowy i gotowy do nowych przygód. A na razie... dobranoc, mały kotku.