Bajka o kotkach i pieskach, które znalazły wspólny język

— Bajka do czytania —

Na słonecznym podwórku przy ulicy Kwiatowej mieszkały dwa zaprzyjaźnione ze sobą stada: cztery puchate kotki i trzy merdające ogonami pieski. Każde z nich miało swoje ulubione zabawy i zwyczaje, ale jedno było pewne – uwielbiały spędzać czas razem, choć czasem trudno im było się dogadać.

Kotki, które nazywały się Mruczek, Puszka, Łatka i Kłębek, uwielbiały leniwe popołudnia na parapecie, skąd mogły obserwować ptaki i bawić się kłębkiem wełny. Pieski – Reksio, Burek i Saba – wolały biegać po trawie, aportować patyki i głośno szczekać na przejeżdżające rowery. Każda grupa myślała, że jej sposób na zabawę jest najlepszy.

Pewnego dnia Reksio zaproponował: „Zagrajmy w berka! Biegamy po całym podwórku, a ten, kogo złapię, zostaje berkiem!”. Kotki spojrzały po sobie z powątpiewaniem. „My wolimy chować się w krzakach i skradać jak tygrysy” – powiedziała Puszka, pusząc ogon. Pieski nie rozumiały, jak można bawić się bez biegania i hałasu.

Zaczęły się sprzeczki. „Jesteście za głośne!” – miauknął Mruczek. „A wy za ciche i wiecznie śpicie!” – odszczeknął Burek. Podwórko wypełniło się pomrukiwaniem i poszczekiwaniem, a żadna ze stron nie chciała ustąpić. Siedziały w dwóch kątach, nadąsane i smutne.

Wtedy zza płotu wyjrzała stara mądra wiewiórka, która mieszkała w dziupli starego dębu. „Dzieci, dzieci” – zagadała wesoło. „Zamiast się kłócić, pomyślcie o zabawie, która łączy wasze pomysły. Może kotki pokażą pieskom, jak cicho skradać się do celu, a pieski nauczą kotki, jak szybko biegać?”

Kotki i pieski spojrzały na siebie z ciekawością. Najpierw Łatka pokazała, jak stąpać bezszelestnie po liściach, a Saba z podziwem patrzyła, jak kotka znika w krzakach. Potem Burek zaprezentował, jak biegać slalomem między drzewami, a Kłębek próbował go naśladować, choć trochę się plątał.

Wkrótce cała gromada bawiła się w nową grę: „Cichy ber”. Kotki skradały się do piesków, a te, zamiast głośno szczekać, próbowały je wyczuć węchem. Śmiechu było co niemiara, a podwórko znów wypełniło się radością. Każdy znalazł w tej zabawie coś dla siebie.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, zmęczone, ale szczęśliwe kotki i pieski usiadły razem na trawie. Mruczek mruczał cicho, a Reksio położył mu łapę na grzbiecie. „Fajnie, że jesteście inne” – powiedział Reksio. „Bo dzięki wam świat jest ciekawszy”. Kotki przytaknęły, a wiewiórka z uśmiechem schowała się do dziupli.