Bajka o Krzysiu i Puszku, co się na deszczu spotkali

— Bajka do czytania —

Kot Krzyś nie lubił deszczu. Jego rude futerko mokło w mgnieniu oka, a wąsy opadały smutno w dół. Dlatego gdy nagle lunęło, schował się pod wielkim dębem, wzdychając ciężko.

Siedział tak skulony, gdy usłyszał czyjeś sapanie. To był pies Puszek, cały mokry i zabłocony. – Mogę się dosiąść? – zapytał nieśmiało, machając ogonem. Krzyś zmarszczył nos, bo Puszek pachniał mokrą sierścią i trawą.

– Nie ma miejsca – burknął Krzyś i odwrócił się. Ale deszcz lał coraz mocniej, a pod dębem zrobiło się ciasno. Puszek wcisnął się w kąt, kładąc mokrą łapę obok kociego ogona. – Przepraszam, że cię zachlapałem – powiedział cicho.

Krzyś prychnął, ale po chwili przyjrzał się psu. Puszek drżał z zimna, a w jego oczach świeciła taka tęsknota, że kot zapomniał o swojej niechęci. – Możesz się przysunąć – mruknął w końcu. – Ale nie machaj ogonem po moim nosie.

Puszek ucieszył się ogromnie i wtulił w kocie futerko. Było ciepłe i miękkie. Sierść psa też nie była taka straszna – okazała się puszysta jak poduszka. I tak siedzieli ramię w ramię, patrząc na srebrne nici deszczu.

– Wiesz, – zaczął Krzyś – myślałem, że psy tylko szczekają i ganiają za ogonem. – A ja myślałem, że koty tylko syczą i drą pazury – odpowiedział Puszek i obaj parsknęli śmiechem. Deszcz przestał padać, a na niebie pojawiła się tęcza.

Wyszli spod dębu i pobiegli razem w stronę domu. Pani Zosia, ich opiekunka, uśmiechnęła się na ich widok. – No proszę, kto by pomyślał – szepnęła, patrząc na przyjaciół. Od tego dnia Krzyś i Puszek bawili się razem każdego popołudnia.

Wieczorem, kiedy księżyc rozjaśnił niebo, a gwiazdy zapaliły swoje małe światełka, Krzyś i Puszek ułożyli się do snu. Puszek wtulił się w kocie futro, a Krzyś mruczał cichutko. I tak, przytuleni, zasnęli spokojnie, wiedząc, że przyjaźń nie zna różnic.