Bajka o przyjaźni Burka i Mruczka

— Bajka do czytania —

Na małym podwórku, przy starym drewnianym płocie, mieszkały dwa zwierzęta. Burek był psem – głośnym, skorym do zabawy i zawsze merdającym ogonem. Mruczek zaś był kotem – spokojnym, ostrożnym i lubiącym drzemkę w słońcu. Od rana do wieczora kłócili się o wszystko: o miskę z wodą, o miejsce w cieniu, a nawet o to, kto pierwszy przywita się z poczciwym panem Adamem.

„Uwaga na moją kość!” – szczekał Burek, gdy Mruczek przechodził obok. „A ty uważaj na moje pazury!” – syczał kot i stroszył ogon. Sąsiednie gołębie już się przyzwyczaiły do ich codziennej sprzeczki. Ale pewnego popołudnia wydarzyło się coś niespodziewanego.

Pan Adam przyniósł nową piłkę – czerwoną, pachnącą gumą. Oba zwierzęta rzuciły się do niej, odbijając ją łapami i nosem. Nagle piłka potoczyła się pod stary płot, a stamtąd wpadła do głębokiej studni. Studnia była sucha, ale bardzo wąska – żadne z nich nie mogło dosięgnąć dna.

Burek pierwszy spróbował włożyć łeb, ale rampami utknął. „To twoja wina, kocie! Gdybyś nie chciał jej kopnąć, zostałaby na górze!” – narzekał. Mruczek tylko prychnął: „A to ty ją goniłeś jak szalony! Teraz nie mamy się czym bawić.” Smutek opadł na podwórko. Bez piłki zabawa nie miała sensu.

Po chwili milczenia Mruczek podszedł bliżej. „Burek, twój nos jest duży – może wywęszysz, czy coś wisi w środku?” Burek, zdziwiony, że kot prosi go o pomoc, zamachał ogonem. „Mam pomysł! Mój ogon jest długi i puszysty – jeśli go wepniesz i będziesz machać, może uda mi się zahaczyć o sznurek.” I tak spróbowali.

Burek położył się na brzegu, Mruczek ostrożnie wsunął łapę, a drugą trzymał ogon psa. Raz, dwa, trzy – kot zręcznie wyciągnął piłkę! Obydwa westchnęły z ulgą. „Udało się! Dzięki, kocie” – mruknął Burek. „Bez twojego ogona bym nie dał rady” – odpowiedział Mruczek, a jego wąsy drżały z zadowolenia.

Od tamtej pory Burek i Mruczek grali w piłkę razem. Kiedy zdarzały się spory, przypominali sobie studnię. „Każdy jest inny, ale razem możemy więcej” – mawiali. Nawet gołębie zaczęły im kibicować. Podwórko stało się spokojniejsze i weselsze.

Gdy zapadał zmrok, Burek kładł się w swojej budzie, a Mruczek na parapecie. Patrzyli na gwiazdy, które mrugały do nich jak małe przyjaciółki. „Dobranoc, Burek” – zamruczał kot. „Dobranoc, Mruczek” – ziewnął pies. I oba zasnęły, marząc o jutrzejszej zabawie. Cisza i sen okryły podwórko miękkim kocem.