Gwiezdny Klucz

— Bajka do czytania —

Kiedy Jaś miał siedem lat, jego tata pokazał mu na niebie gwiazdozbiór Lwa. – Widzisz? – spytał. – Każda gwiazda to maleńkie światełko, które czeka, aż ktoś je dostrzeże. Tej nocy Jaś długo nie mógł zasnąć, bo wydawało mu się, że jedna z tych gwiazd mruga do niego wyjątkowo jasno.

Następnego dnia, gdy wracał ze szkoły, znalazł na chodniku srebrny klucz. Był maleńki, jakby zrobiony z księżycowego pyłu. Kiedy go podniósł, klucz zaczął delikatnie świecić. – Dziękuję – usłyszał cichutki głosik. – Nazywam się Gwiezdny Klucz i otwieram bramę do najpiękniejszej z galaktyk.

Jaś rozejrzał się, ale nikogo nie było. Dopiero gdy spojrzał w górę, zobaczył maleńką, srebrną istotkę, która unosiła się nad jego głową. – Jestem Migotka – powiedziała. – Mieszkam w gwiazdach, ale zgubiłam klucz do mojego domku. Bez niego nie mogę wrócić do domu, który jest tam, gdzie świeci najjaśniejsza gwiazda.

– Pomogę ci – powiedział Jaś i razem z Migotką poszli na łąkę. Tam, pod ogromnym dębem, klucz zaiskrzył i otworzył się mały, świetlisty tunel. – To droga do mojej galaktyki – ucieszyła się Migotka. – Ale musisz wiedzieć, że każdy, kto pomoże komuś wrócić do domu, dostaje od gwiazd maleńki prezent.

W tunelu zobaczyli wirujące kolorowe pyłki. – To pyłki dobrych myśli – wyjaśniła Migotka. – Kiedy ktoś jest miły, pyłki lądują na jego dłoni i zamieniają się w małe gwiazdki. Jaś uśmiechnął się i wszedł za Migotką do środka.

W środku było cicho i ciepło. Wszędzie unosiły się maleńkie światełka – jakby ktoś rozsypał cukierki z nieba. – To jest mój dom – powiedziała Migotka. – Dziękuję, że pomogłeś mi wrócić. A teraz, jako podziękowanie, dostajesz od gwiazd coś wyjątkowego.

Jaś spojrzał na swoje dłonie – na każdej paliła się maleńka, srebrna gwiazdka. – Będzie ci przypominać, że nawet mały dobry uczynek sprawia, że cały wszechświat staje się jaśniejszy – powiedziała Migotka. – I że każdy z nas ma w sobie iskierkę, która może rozświetlić czyjąś drogę.

Potem Migotka zniknęła, a Jaś wrócił na łąkę. Gwiazdka na dłoni powoli gasła, ale w jego sercu pozostał ciepły blask. Tej nocy, gdy spojrzał w niebo, wiedział, że każda gwiazda to czyjś dom i że warto pomagać, by wszystkie domki były jasno oświetlone.