Gwiazdka i Wielka Rakieta

— Bajka do czytania —

Wysoko na niebie, wśród miliona innych gwiazd, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Iskierka. Każdej nocy patrzyła na srebrzysty Księżyc i cichutko szeptała: „Jak bardzo chciałabym go odwiedzić!”.

Pewnego wieczoru Iskierka zobaczyła coś niezwykłego – z Ziemi uniosła się ogromna, biała rakieta. Iskierka aż podskoczyła z radości: „To chyba ktoś leci na Księżyc! Polecę za nim!”.

Rakieta pędziła tak szybko, że Iskierka musiała bardzo się spieszyć. Nagle usłyszała cichy głos: „Hej, mała gwiazdko! Dokąd tak lecisz?”. To był jeden z astronautów, który wyglądał przez okno. Iskierka odpowiedziała: „Chcę zobaczyć Księżyc!”. Astronauta uśmiechnął się i zaprosił ją do środka.

W środku rakiety było ciepło i przytulnie. Iskierka usiadła obok astronauty i patrzyła przez małe okienko. Ziemia stawała się coraz mniejsza, a niebo ciemniejsze i pełniejsze gwiazd. „To najpiękniejsza podróż mojego życia!” – pomyślała Iskierka.

Rakieta zwolniła i delikatnie dotknęła powierzchni Księżyca. Iskierka wyskoczyła pierwsza. Wszędzie był srebrny pył, a nad głową wisiała ogromna, błękitna Ziemia. „Jestem na Księżycu!” – zawołała szczęśliwa.

Astronauta postawił flagę, a Iskierka zostawiła na księżycowej ziemi odrobinę swojego blasku – małą, świecącą kropelkę. „Teraz Księżyc będzie jeszcze piękniejszy” – powiedział astronauta. Iskierka uśmiechnęła się i poczuła, że spełniła swoje największe marzenie.

Gdy rakieta wracała na Ziemię, Iskierka była bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Astronauta położył ją na małym kocyku i powiedział: „Już czas spać, mała gwiazdko. Dziękuję za tę wspaniałą przygodę”. Iskierka zamknęła oczka i słyszała tylko cichy szum gwiazd.

Tej nocy na niebie zapłonęła nowa, mała gwiazdka – Iskierka. A każdy, kto spojrzał w górę, mógł pomyśleć: „Może i ja kiedyś polecę na Księżyc?”. Iskierka spała spokojnie, a nad nią świecił srebrny Księżyc, który stał się jej najlepszym przyjacielem. Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, Księżycu.