Bajka o gwiazdach — podróż na koniec nocy

— Bajka do czytania —

Lena leżała w łóżku i przewracała się z boku na bok. Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc wyglądał jak wielki, srebrny balon. „Nie mogę zasnąć" — szepnęła do swojego pluszowego misia. „Może gwiazdy też nie śpią i dlatego tak pięknie świecą?"

**Rozdział 1. Gość z nieba**

Nagle w oknie pojawiło się małe, migoczące światełko. Było jaśniejsze od innych gwiazd i zbliżało się do szyby. Lena usiadła na łóżku. Światełko zapukało w szybę — cicho, jakby ktoś stukał paznokciem. Lena otworzyła okno, a do pokoju wpadła mała gwiazdka.

Gwiazdka była ciepła i świeciła na złoto. Miała małe rączki i nóżki, a na głowie iskrzącą się koronę. „Cześć, jestem Gwiazdka Pola" — powiedziała dźwięcznym głosikiem. „Słyszałam, że nie możesz zasnąć. Chcesz zobaczyć, jak wygląda noc z góry?"

Lena nie mogła uwierzyć własnym oczom. Gwiazda, która mówi? I zaprasza ją w podróż? „Bardzo chcę!" — odpowiedziała. Gwiazdka Pola chwyciła ją za rękę. W jednej chwili pokój zniknął, a one obie uniosły się w powietrze, prosto w rozgwieżdżone niebo.

**Rozdział 2. Wśród gwiazd**

Leciały coraz wyżej. Ziemia robiła się coraz mniejsza — domy wyglądały jak klocki, a rzeki jak srebrne wstążki. Wokół nich migotały tysiące gwiazd. Niektóre były malutkie, inne ogromne. Jedne świeciły na niebiesko, inne na różowo, a jeszcze inne na złoto jak Pola.

„Każda gwiazda to czyjeś marzenie" — powiedziała Pola. „Kiedy ktoś o czymś marzy, jego marzenie zapala się na niebie. Im silniejsze marzenie, tym jaśniejsza gwiazda." Lena rozejrzała się wokół. Tyle gwiazd! Tyle marzeń! „A która jest moja?" — zapytała.

Pola uśmiechnęła się i wskazała w dół. „Twoja gwiazda jest tam, na Ziemi. Każdy człowiek ma swoją gwiazdę w sercu. To twoje marzenia, twoja dobroć i twoja miłość. One świecą najjaśniej."

**Rozdział 3. Konstelacje i opowieści**

Pola pokazała Lenie konstelacje. „Widzisz tego wielkiego niedźwiedzia? To Wielka Niedźwiedzica. A tam, obok, mała — Mała Niedźwiedzica. Według legendy, dawno temu były prawdziwymi niedźwiedziami, które tak bardzo kochały niebo, że zostały na zawsze."

Lena patrzyła z zachwytem. „A tamta, co wygląda jak korona?" — zapytała. „To Korona Północy" — odpowiedziała Pola. „Należy do królowej gwiazd. Mówi się, że kto zobaczy Koronę i pomyśli życzenie, to się spełni." Lena zamknęła oczy i pomyślała życzenie. Nie powiedziała go nikomu, ale uśmiechnęła się.

Potem poleciały dalej, mijając spadające gwiazdy. „Poproś o coś!" — zawołała Pola. Lena krzyknęła: „Żeby wszyscy ludzie byli szczęśliwi!" Spadająca gwiazda przecięła niebo i zniknęła. Pola spojrzała na Lenę z podziwem. „To było piękne życzenie."

**Rozdział 4. Powrót do domu**

Podróż dobiegała końca. Pola odprowadziła Lenę z powrotem do jej okna. W pokoju było cicho, a pluszowy miś wciąż leżał na poduszce. „Czas wracać do snu" — powiedziała Pola. „Pamiętaj — gwiazdy zawsze są nad tobą. Nawet gdy ich nie widzisz, bo jest pochmurno, one wciąż świecą."

Lena położyła się do łóżka. Pola usiadła na parapecie i zaświeciła ciepłym, złotym światłem. „Zostaniesz tu, dopóki nie zasnę?" — zapytała Lena. „Zostanę" — obiecała Pola. I tak leżała Lena, patrząc na swoją gwiazdę na parapecie, czując się bezpieczna i kochana.

Zamknęła oczy. W jej sercu wciąż świeciła gwiazda — ta, którą nosiła w sobie od zawsze. „Dobranoc, Polu. Dobranoc, gwiazdy" — szepnęła. I zasnęła spokojnie, a przez sen uśmiechała się do swojego marzenia.