Bajka o Dragonie, który zgubił gwiazdę

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w kosmosie, wśród migoczących gwiazd i kolorowych mgławic, mieszkał mały, zielony smok o imieniu Dragon. Dragon nie był zwykłym smokiem – nie zionął ogniem, a zamiast tego z jego paszczy wydobywały się iskierki radości. Miał też jedną wyjątkową cechę: najbardziej na świecie kochał swoją małą, srebrną gwiazdkę, która wisiała tuż nad jego głową, gdy spał.

Każdego wieczoru Dragon siadał na swojej chmurce i patrzył na gwiazdkę. Śpiewał jej cichutką piosenkę: „Gwiazdeczko mała, świeć mi do snu, bym śnił o przygodach i o tym, co tuż tuż”. Gwiazdka mrugała wesoło, jakby odpowiadała: „Będę przy tobie zawsze”.

Pewnego ranka Dragon obudził się i od razu zauważył, że coś jest nie tak. Nad jego głową było pusto! Gwiazdka zniknęła! Smok zaniepokojony rozejrzał się dookoła. „Gdzie jesteś?” – zawołał. Ale w kosmosie panowała cisza, przerywana tylko szumem dalekich planet.

Dragon postanowił wyruszyć na poszukiwania. Wskoczył na swój mały, latający rowerek i pomknął w stronę Księżyca. Po drodze spotkał Panią Lunę, która kołysała się na srebrnej huśtawce. „Czy widziałaś moją gwiazdkę?” – zapytał. Luna pokręciła głową: „Nie, ale wczoraj widziałam, jak coś błyszczało w stronie Wielkiej Niedźwiedzicy. Może tam znajdziesz pomoc.”

Dragon poleciał dalej. Nagle zza chmury wyłonił się mały, różowy kosmita o imieniu Bąbel. Bąbel miał wielkie oczy i trąbkę zamiast nosa. „Płaczesz?” – zapytał. „Zgubiłem swoją gwiazdkę” – odpowiedział Dragon. Bąbel uśmiechnął się: „Widziałem, jak spadła w dół, w stronę Ziemi. Polećmy razem!”

Razem polecieli w dół, aż dotarli do małej, zielonej planety. Na planecie stał domek z piernika, a przed domkiem siedział stary, mądry robot o imieniu Kapsel. Kapsel miał antenkę na głowie i świecące guziki. „Szukacie czegoś?” – zapytał. Dragon skinął głową. „Twoja gwiazdka spadła tutaj, ale nie martw się – zamieniła się w mały, świecący kamyk. Chcesz go z powrotem?”

Dragon był zachwycony. Kapsel podał mu kamyk, który lśnił dokładnie tak samo, jak jego gwiazdka. „Dziękuję!” – zawołał smok. „Ale jak teraz wrócę do domu?” Kapsel machnął ręką: „Wystarczy, że pomyślisz o swoim ulubionym miejscu, a kamyk cię zabierze.” Dragon zamknął oczy, pomyślał o swojej chmurce i nagle – bęc! – był z powrotem w kosmosie, a kamyk wisiał nad nim jak dawna gwiazdka.

Wieczorem Dragon usiadł na chmurce i spojrzał na swoją odzyskaną gwiazdkę. Była jeszcze piękniejsza niż przedtem, bo teraz wiedział, że przyjaciele są ważniejsi niż wszystko. „Dobranoc, gwiazdeczko” – szepnął. Gwiazdka zamrugała cichutko, a Dragon zasnął spokojnie, marząc o lotach wśród gwiazd.