Lumen i gwiazdowy dar

— Bajka do czytania —

Lumen był małym kosmitą z planety Gwiazdolisko, gdzie wszystko świeciło srebrzystym blaskiem. Jego rodzice wysłali go w podróż na Ziemię, aby znalazł najcenniejszy skarb we wszechświecie.

Lumen wylądował swoim migotliwym statkiem na łące pełnej stokrotek. Wysiadł ostrożnie, a jego przezroczyste skrzydełka trzepotały z ciekawością. Nagle usłyszał śmiech – to Zosia i Tomek bawili się w chowanego. Podeszli do niego z uśmiechem, nie bojąc się jego świecących oczu.

– Kim jesteś? – zapytała Zosia. Lumen odpowiedział cichym głosem: – Szukam skarbu, który jest najcenniejszy. Czy możecie mi pomóc? Dzieci skinęły głowami i zabrały go na wzgórze, skąd widać było całą wioskę.

Najpierw Tomek pokazał mu, jak dzielić się kanapką z głodnym ptaszkiem. Potem Zosia nauczyła go, że ratowanie biedronki z kałuży jest ważniejsze niż zbieranie kamieni. Lumen patrzył zdziwiony – nikt na jego planecie nie dzielił się jedzeniem ani nie pomagał owadom.

– Skarb musi być czymś, co daje radość – powiedział w końcu Lumen. Wyjął ze swojej kieszeni mały, gwiazdowy kamień, który świecił kolorami tęczy. – To mój najjaśniejszy skarb. Daję go wam, bo nauczyliście mnie dzielić się.

Zosia i Tomek spojrzeli na kamień z zachwytem, ale oddali go z powrotem. – Nie musisz nam go dawać – powiedziała Zosia. – Prawdziwy skarb jest w tym, że się przyjaźnimy i pomagamy sobie nawzajem. Lumen poczuł ciepło w sercu – zrozumiał, że najcenniejsze jest to, czego nie można schować do kieszeni.

Kamień sam z siebie rozsypał się w miliony iskierek, które poleciały w niebo. Każda iskierka zamieniła się w nową gwiazdę. Od tamtej pory, gdy wieczorem patrzycie w niebo, możecie zobaczyć świecącą gwiazdozbiór Przyjaźni.

Lumen wsiadł do statku i pomachał Zosi i Tomkowi. Lecąc w stronę Gwiazdoliska, czuł się lekki jak piórko. Gdy spojrzał w dół, zobaczył iskierki na ziemi – to dzieci zapalały latarenki na pożegnanie. Zasnął z uśmiechem, wiedząc, że przyjaźń jest największym darem. Dobranoc, Lumenie.