Gwiazdkowy przyjaciel

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w kosmosie, na małej, migoczącej planecie mieszkał sobie mały kosmita o imieniu Gucio. Gucio miał wielkie, okrągłe oczy i miękkie, niebieskie futerko, a w ręce trzymał swoją ulubioną gwiazdkę – małą, srebrną i ciepłą jak uścisk mamy.

Pewnego wieczoru Gucio spojrzał w dół na Ziemię i zobaczył małe światełko. – To musi być fajne miejsce! – pomyślał i wskoczył do swojego rakietowego wózka, który furknął cichutko: fiuuu…

Wylądował w ogrodzie małej Zosi. Zosia właśnie kładła misia do snu, gdy nagle zobaczyła iskierkę. – Och, ktoś tu jest! – szepnęła. Gucio wyciągnął do niej swoją gwiazdkę, która lśniła jak uśmiech.

– Cześć, jestem Gucio – powiedział kosmita. – Masz ochotę pobawić się moją gwiazdką? Zosia uśmiechnęła się szeroko. – Bardzo chętnie! Ale ja mam tylko swoją przytulankę. Może pobawimy się razem?

Gucio nigdy wcześniej nie dzielił się gwiazdką. Trochę się bał, że ktoś mu ją zabierze. Ale Zosia delikatnie wzięła gwiazdkę i położyła obok misia. – Popatrz, teraz miś ma gwiazdkę, a ty możesz pobawić się moją piłką – powiedziała.

Gucio złapał piłkę i podrzucił do góry. Śmiał się tak głośno, że jego niebieskie futerko aż się trzęsło. – Dzielenie się jest fajne! – zawołał. Zosia przytuliła go i dała mu buziaka w nosek.

Kiedy księżyc wszedł wysoko, Gucio wiedział, że musi wracać do domu. – Przyjdę jeszcze kiedyś – obiecał. – I przywiozę nową gwiazdkę dla ciebie! Zosia pomachała mu na pożegnanie, a rakietowy wózek poleciał w niebo, zostawiając za sobą srebrny ślad.

Tej nocy Zosia zasnęła z uśmiechem, patrząc w okno. Na niebie migotała jedna mała gwiazdka – to Gucio machał do niej swoją srebrną łapką. Wszystko było cicho i spokojnie, a sen przyszedł lekko jak piórko.