Bajka o przyjaznym kosmicie Błysku

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w kosmosie, na małej, błyszczącej planecie, mieszkał sobie mały kosmita o imieniu Błysk. Błysk był wyjątkowy, bo zmieniał kolory, gdy czuł coś nowego.

Gdy Błysk był szczęśliwy, świecił na złoto jak małe słoneczko. Gdy coś go ciekawiło, robił się fioletowy, a gdy był smutny, stawał się szary jak chmurka. Pewnego dnia Błysk poleciał swoim małym statkiem na Ziemię, żeby zobaczyć, jak tu jest. Statek wylądował cichutko na łące pełnej kwiatów.

Niedaleko bawiła się dziewczynka o imieniu Tola. Zobaczyła dziwny pojazd i podeszła bliżej. Z wnętrza wyjrzał Błysk – cały w niebieskich i różowych łatkach, bo był trochę zdenerwowany. – Nie bój się – szepnęła Tola. – Nie zrobię ci krzywdy. Błysk zrobił się jasnoniebieski ze spokoju.

Błysk i Tola zaczęli się bawić. Tola pokazała mu, jak skakać przez kałuże, a Błysk nauczył ją, jak nadmuchiwać bańki mydlane, które świeciły wszystkimi kolorami tęczy. Błysk był zachwycony – nigdy nie miał przyjaciela. – Jesteś super, bo potrafisz zmieniać kolory – powiedziała Tola. – Dzięki temu wiem, jak się czujesz.

Ale gdy nadszedł wieczór, Błysk zrobił się szary. – Co się stało? – zapytała Tola. – Boję się, że się mnie boisz – wyznał cichutko. – Przecież jesteś inny niż ja. Tola uściskała go mocno. – Wszyscy są inni, ale to nie znaczy, że są gorsi. Lubię cię takim, jakim jesteś – odpowiedziała. Błysk na to zamienił się w ciepły, czerwony kolor – to był kolor wdzięczności.

Od tej pory Błysk często odwiedzał Tolę. Nauczył się, że każdy ma swoje dziwactwa i że właśnie dzięki temu świat jest piękny. Czasami bywał nieśmiały, ale gdy Tola była obok, robił się złoty. A gdy Tola była smutna, Błysk stawał się zielony i tańczył, by ją rozśmieszyć.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło, Błysk musiał wrócić na swoją planetę. Tola pomachała mu na pożegnanie. – Wróć jutro! – zawołała. – Wrócę – obiecał Błysk i wsiadł do statku. Wzbił się wysoko, aż zniknął wśród gwiazd.

W swoim małym statku Błysk patrzył przez okno na migoczące gwiazdy. Czuł się spełniony – znalazł przyjaciela, który go akceptował. Ziewnął, objął swoją ulubioną poduszkę w kształcie księżyca i zamknął oczy. Statek delikatnie bujał go do snu, a wokół panowała cisza i spokój. Dobranoc, Błysku – szepnęły gwiazdy.