Gwiezdny Pył i Przyjaciel z Ziemi

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za gwiazdami i księżycem, mieszkał mały kosmita o imieniu Gwiezdny Pył. Jego ciało lśniło jak miliony maleńkich diamentów, a oczy miał wielkie i ciekawskie jak dwa księżyce w pełni. Każdej nocy spoglądał w stronę Ziemi i marzył, by poznać jej tajemnice.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy na niebie tańczyły najpiękniej, Gwiezdny Pył wsiadł do swojego małego, srebrnego statku kosmicznego i poleciał w stronę niebieskiej planety. Statek mknął szybciej niż strzała, a za sobą zostawiał migoczący ślad, jakby ktoś malował tęczę na niebie.

Statek wylądował cichutko w ogródku małego chłopca o imieniu Leo. Leo właśnie patrzył przez okno, gdy nagle zobaczył, że jego ulubiona grusza rozbłyska niebieskim światłem. Wyszedł na zewnątrz i ujrzał małego kosmitę, który uśmiechał się nieśmiało, mrugając oczami.

– Hej – powiedział Gwiezdny Pył głosem cichym jak szelest liści. – Przybyłem z dalekiej galaktyki. Chciałem zobaczyć, jak rośnie twoja grusza. Na mojej planecie nie ma drzew, tylko kryształy, które śpiewają. – Leo zachichotał i podał mu gruszkę. Kosmita wziął ją ostrożnie i powąchał, a potem uśmiechnął się szeroko.

Całą noc Leo opowiadał Gwiezdnemu Pyłowi o drzewach, ptakach i psach, a kosmita z kolei opowiadał o gwiazdach, które można łapać w słoiki, i o kometach, które jeżdżą na wyścigi. Razem zbudowali z klocków domek dla wiewiórki, a Gwiezdny Pył nauczył Leo, jak sprawić, by kwiaty świeciły w ciemności.

Kiedy świt zaczął malować niebo na złoto i róż, Gwiezdny Pył westchnął. – Muszę wracać – powiedział smutno. – Ale wiesz co, Leo? Dziękuję ci za tę noc. Nauczyłem się, że nawet jeśli ktoś wygląda inaczej, można być przyjaciółmi. I że prawdziwy skarb to nie błyszczące kamienie, ale chwile spędzone razem.

Leo przytulił kosmitę, a ten zostawił mu na dłoni maleńką iskierkę, która lśniła całym spektrum kolorów. – To gwiazdka z mojej planety – szepnął. – Będzie ci przypominać o naszej przyjaźni. – Potem wsiadł do statku i odleciał, rysując na niebie srebrzysty uśmiech.

Tej nocy Leo długo patrzył w niebo i widział, jak jedna mała gwiazdka mruga do niego specjalnie. Położył się do łóżka, a iskierka na jego dłoni rozświetliła pokój ciepłym blaskiem. Zamknął oczy i uśmiechnął się, wiedząc, że gdzieś tam, za milionami gwiazd, ma przyjaciela, który też właśnie zasypia pod swoim niebem z kolorowych kryształów.