Kopciuszek i gwiazdkowe drzewo

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała dziewczynka o imieniu Kopciuszek. Każdego ranka wstawała przed słońcem, by podlewać kwiaty w swoim ogrodzie i śpiewać ptakom. Uwielbiała patrzeć, jak wschód maluje niebo na różowo i pomarańczowo.

Pewnego dnia, gdy kopała dołek pod nową różę, jej łopatka natrafiła na coś twardego. Wyciągnęła małe, złote ziarno, które lśniło jak gwiazdka. Zaciekawiona wsadziła je do ziemi i podlewała przez kolejne dni.

Po tygodniu z ziemi wyrosło maleńkie drzewko. Liście miało srebrzyste, a gałązki delikatnie trzęsły się, jakby tańczyły. Drzewko przemówiło cichym szelestem: "Dziękuję, Kopciuszku. Jesteś dobra. Spełnię jedno twoje życzenie – ale tylko takie, które pomoże komuś innemu."

Dziewczynka zastanowiła się. Przypomniała sobie mrówki, które nosiły ciężkie ziarenka. "Czy możesz im pomóc?" – zapytała. Drzewko uśmiechnęło się liśćmi i sprawiło, że mrówki miały małe wózki do transportowania pożywienia.

Kopciuszek pomyślała o ptakach, które marzły zimą. "A czy możesz dać im cieplejsze gniazda?" Drzewko zapuściło korzenie w głąb ziemi, a na jego gałęziach wyrosły miękkie, puchate gniazda dla wszystkich ptaków w okolicy.

Potem przypomniała sobie o starej wiewiórce, która nie mogła już zdobywać orzechów. Drzewko sprawiło, że orzechy same spadały do jej nory. Wiewiórka uradowana zatrzepała ogonem.

Wieczorem drzewko zapytało: "Spełniłem trzy życzenia innych. Teraz sama nic nie dostałaś. Czy nie jest ci smutno?" Kopciuszek pokręciła głową. "Jestem najszczęśliwsza, gdy inni są szczęśliwi." Wtedy drzewko zaszeleściło głośniej, a z jego czubka oderwała się jedna srebrna gwiazdka i opadła na dłoń dziewczynki.

Od tamtej pory co wieczór Kopciuszek kładła się spać, trzymając małą gwiazdkę przy poduszce. Drzewo szumiało cichutką kołysankę, a gwiazdka lśniła delikatnie, jakby mówiła: "Dobranoc, Kopciuszku. Pamiętaj, że dzielenie się dobrem sprawia, że rośnie wokół ciebie więcej gwiazd."

I tak każdej nocy, gdy gwiazdy wschodziły na niebie, Kopciuszek zamykała oczy, czując w sercu ciepło pomagania. Cisza ogarnęła domek na skraju lasu, a drzewo kołysało się lekko, szepcząc: "Śpij spokojnie, mała ogrodniczko..."