Kopciuszek i chmurka Felcia

— Bajka do czytania —

Dawno temu, na skraju zielonego lasu, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Krysia. Ponieważ zawsze bawiła się w ogrodzie i pomagała w domu, a jej sukienka często była ubrudzona ziemią, wszyscy nazywali ją Kopciuszkiem. Krysia mieszkała z mamą, tatą i małym pieskiem Ciapkiem. Lubiła zbierać jagody, podlewać kwiaty i słuchać śpiewu ptaków.

Pewnego słonecznego poranka Krysia wybrała się do lasu po maliny. Nagle usłyszała cichutki płacz. Spojrzała w górę i zobaczyła małą, białą chmurkę, która zaczepiła się o gałąź wysokiego dębu. Chmurka miała smutne oczka i drżała ze strachu. – Pomóż mi, proszę! – szepnęła chmurka. – Nazywam się Felcia i chciałam zobaczyć las, ale wiatr mnie tu porzucił.

Krysia bez wahania wspięła się na drzewo. Ostrożnie zdjęła chmurkę z gałęzi i delikatnie trzymała ją w dłoniach. – Nie bój się, Felciu. Puszczę cię, żebyś mogła wrócić do nieba – powiedziała. Dmuchnęła lekko, a chmurka uniosła się nad korony drzew. Felcia uśmiechnęła się i zakręciła wesoło.

– Dziękuję, Krysiu Kopciuszku! – zawołała chmurka. – Jesteś bardzo dobra. Spełnię twoje jedno życzenie. Krysia pomyślała chwilę, a potem odpowiedziała: – Chciałabym, żeby w naszym ogrodzie zakwitły najpiękniejsze kwiaty na świecie, żeby mama i tata mieli dużo radości. Felcia uśmiechnęła się i zawirowała w powietrzu. Zniknęła wśród obłoków.

Następnego ranka Krysia wybiegła do ogrodu. A tam … kolorowe kwiaty jak okiem sięgnąć! Czerwone róże, żółte tulipany, niebieskie dzwonki i fioletowe stokrotki. Mama i tata wybiegli z domu i aż westchnęli z zachwytu. – Jaki piękny ogród! – zawołali. Krysia uśmiechnęła się i przytuliła Ciapka. Wiedziała, że to dzięki jej dobroci i pomocy Felci.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Krysia usiadła na werandzie. Patrzyła w górę i zobaczyła jedną maleńką chmurkę, która machała do niej skrzydełkiem. To była Felcia. Krysia pomyślała, że nawet mały gest – jak pomoc zagubionej chmurce – może sprawić, że świat staje się piękniejszy.

Mama zaprowadziła Krysię do łóżka, otuliła kołdrą i pogłaskała po głowie. – Dobranoc, mój mały Kopciuszku – szepnęła. Krysia zamknęła oczka, a przez okno wpadło srebrne światło księżyca. W oddali słychać było cichy szum wiatru i śpiew słowika. Krysia zasnęła spokojnie, marząc o chmurkach i kwiatach.

I tak każdej nocy, gdy małe dzieci pomagają innym, gwiazdy na niebie świecą jaśniej, a chmurki tańczą z radości. Dobranoc, Krysiu Kopciuszku, śpij słodko.