Koparka Krysia i wywrotka Wojtek

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie powstawały nowe domy i place zabaw, mieszkały dwie przyjaciółki: koparka Krysia i wywrotka Wojtek. Od samego rana do wieczora pracowały razem, spełniając ważne zadania.

Pewnego dnia obudziły się wcześniej niż zwykle. Słońce dopiero wschodziło, malując niebo na pomarańczowo. Krysia przeciągnęła swoją długą łyżką i ziewnęła. – Dzisiaj mamy wielkie wyzwanie! – powiedziała podekscytowana. Wojtek zamrugał reflektorami. – Wykopiemy dół pod nowy dom dla miłej rodziny – dodał.

Ruszyły na miejsce. Krysia zaczęła kopać z zapałem. Jej łyżka wbijała się w ziemię, wydając przyjemny dźwięk. Wojtek podjeżdżał tuż obok, czekając, aż będzie mógł załadować ziemię na swoją skrzynię. – Pamiętaj, żeby nie wysypywać na bok! – zawołał. – Wszystko musi być równiutko.

Nagle Krysia trafiła na coś twardego. Jej łyżka zgrzytnęła o kamień. – O nie! – zawołała. – To wielki głaz! Spróbowała go podnieść, ale był za ciężki. – Nie mogę go ruszyć – poskarżyła się. Wojtek podjechał bliżej i obejrzał głaz. – Może potrzebujemy innego pomysłu – mruknął.

I wtedy Wojtek wpadł na genialny plan. – A gdybyś ty podważyła głaz od spodu, a ja podjadę od tyłu i zabiorę ziemię, która go blokuje? – zaproponował. Krysia zgodziła się. Ostrożnie wsunęła łyżkę pod kamień, a Wojtek swoimi potężnymi kołami ubił ziemię dokoła. Głaz drgnął, a potem powoli się przesunął.

– Udało się! – krzyknęły obie razem. Krysia wyciągnęła głaz z dołu, a Wojtek podjechał i zabrał go na swój pakunek. Kamień był wielki, ale dzięki współpracy poradziły sobie w mgnieniu oka. Resztę dnia pracowały w doskonałej harmonii. Krysia kopała, Wojtek wywoził. Żadne zadanie nie było za trudne.

Inne maszyny na budowie patrzyły na nie z uznaniem. – Ale z was wspaniały duet! – powiedziała betoniarka Berta. – Współpracujecie tak, że każda robota idzie gładko. Krysia i Wojtek uśmiechnęły się do siebie. Wiedziały, że razem mogą przenosić góry, a właściwie głazy.

Gdy słońce zaszło, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, koparka i wywrotka wróciły do swojego garażu. Były zmęczone, ale szczęśliwe. – Dobrze nam idzie, gdy sobie pomagamy – szepnęła Krysia. – Tak, jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami – odpowiedział Wojtek. Zamknęły oczy, a ich silniki nuciły cichą kołysankę.

Nad placem budowy zapadła cisza. Księżyc świecił srebrzystym blaskiem, a w garażu dwie maszyny spały spokojnie, śniąc o jutrzejszych przygodach. Ich reflektory przygasły, a w środku panował błogi spokój. Dobranoc, Krysio. Dobranoc, Wojtku.