Koparka Krysia i kamień niespodzianka

— Bajka do czytania —

Na placu budowy, gdzie słońce grzało żółte kamyki, stała mała koparka o imieniu Krysia. Krysia była pomarańczowa jak lody morelowe i miała wielkie, okrągłe oczy.

Krysia bardzo lubiła kopać ziemię swoją wielką łyżką. Każdego dnia znajdowała coś ciekawego: małe kamyki, korzonki, a czasem nawet stary guzik. Ale dzisiaj było inaczej – pod ziemią coś twardego nie chciało wyjść.

Krysia kopała i kopała, ale łyżka tylko stukała, stukała. „Hmm” – pomyślała Krysia – „może to wielki kamień?” Próbowała podważyć go z lewej, z prawej, ale kamień ani drgnął.

Wtedy obok przejechał mały traktorek Tadek. „Krysiu, czemu się dąsasz?” – zapytał. „Bo ten kamień jest uparty” – odpowiedziała Krysia. Tadek uśmiechnął się: „A może ja ci pomogę? Razem na pewno damy radę”.

Krysia zastanowiła się. Chciała sama, ale z drugiej strony – z Tadkiem byłoby raźniej. „Dobrze” – powiedziała – „ale delikatnie, żeby nie zrobić krzywdy kamieniowi”.

I tak Krysia delikatnie podważyła, a Tadek pociągnął. Powolutku, powolutku kamień się poddał. A pod nim – niespodzianka! Mały, złoty kamyk, który świecił jak gwiazda.

„Ojej” – ucieszyła się Krysia – „gdybym sama tak szybko kopała, nie znalazłabym tego skarbu”. Tadek kiwnął głową: „Czasem warto poczekać i poprosić o pomoc”.

Wieczorem Krysia położyła złoty kamyk obok swojej poduszki. Patrzyła, jak migocze w świetle księżyca, i ziewnęła. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Zamknęła oczy, a wokół zrobiło się cicho i gwiaździście.

Przytuliła się do swojego kocyka i pomyślała: „Dziś był dobry dzień”. A potem już tylko słodkie sny o koparkach i przyjaciołach.