Bajka o Kopareczce Kasi i Wywrotce Wojtku

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce świeciło na żółte koparki i czerwone wywrotki, mieszkała mała kopareczka o imieniu Kasia. Kasia miała błyszczącą, pomarańczową łyżkę i bardzo lubiła kopać dołki. Obok niej pracował wywrotka Wojtek, który woził piasek i kamienie.

Kasia kopała dołek za dołkiem, ale żaden nie był taki, jak chciała. – Za mały! – mówiła. – Za płytki! – wzdychała. A Wojtek tymczasem woził swój ładunek, ale zawsze zostawiał kupkę piasku dla ptaszków.

Pewnego dnia na placu budowy pojawił się mały traktorek Tomek. Miał kółka małe jak guziki i bardzo się spieszył. – Pomóżcie! – zawołał. – Muszę przewieźć duży kamień, ale nie dam rady!

Kasia spojrzała na kamień. Był ogromny, większy od niej. – Ja mogę wykopać dół, żeby kamień wpadł! – powiedziała. Zaczęła kopać szybko, ale dół był za wąski. – Nie zmieści się – zmartwiła się.

Wtedy Wojtek podjechał bliżej. – A ja mogę przywieźć więcej piasku, żeby zrobić podjazd! – zaproponował. Pojechał po piasek i przywiózł całą górę. Kasia kopała dalej, a Wojtek sypał piasek wokół kamienia.

Razem zrobili wielki dół i podjazd. Kamień powoli stoczył się w dół, a potem wyjechał na górę. – Udało się! – ucieszył się Tomek. – Dziękuję wam!

Kasia i Wojtek spojrzeli na siebie. – Prawdziwa siła jest wtedy, gdy sobie pomagamy – powiedziała Kasia. – I gdy dzielimy się tym, co mamy – dodał Wojtek. Od tego dnia zawsze pracowali razem, a plac budowy stał się najweselszym miejscem pod słońcem.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Kasia i Wojtek zasnęli obok siebie, cicho chrapiąc jak silniczki. A nad nimi migotała gwiazda, która szeptała: „Dobranoc, dzielne maszyny. Śpijcie spokojnie, bo jutro znów będziecie pomagać”. I tak skończyła się ta bajka o koparkach i wywrotkach.