Bajka o koparkach i wywrotkach dla 6-latka

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce wschodziło nad górami piasku, mieszkały dwie przyjaciółki: mała koparka Kasia i wywrotka Tomek. Kasia miała żółtą kabinę i wielką łyżkę, którą uwielbiała kopać doły. Tomek był czerwony i zawsze woził pełne skrzynie ziemi. Każdego dnia pracowali razem, ale czasem zapominali, że najważniejsza jest pomoc innym.

Pewnego ranka na placu pojawił się wielki głaz. Leżał na środku drogi i blokował przejazd. Wszystkie maszyny stanęły. „Ja go przesunę!” – krzyknął Tomek i podjechał bliżej. Ale głaz był cięższy niż myślał. Koła wywrotki zakopały się w piasku. „Nie ruszę się!” – westchnął smutno.

Kasia przyjechała z pomocą. „Spróbuję go wykopać!” – powiedziała. Zanurzyła łyżkę w ziemi obok głazu, ale kamień był tak duży, że łyżka się wygięła. Kasia zmartwiła się: „Nie dam rady sama.”

Wtedy z daleka nadjechała stara spycharka Zosia. „Widzę, że macie kłopot” – powiedziała łagodnie. „Może spróbujemy razem? Ja popchnę głaz z tyłu, ty Kasia podkopiesz go z boku, a ty Tomku zabierzesz ziemię.” Maszyny spojrzały na siebie i uśmiechnęły się.

Zaczęły pracować zgodnie. Zosia pchała, Kasia kopała, a Tomek odwoził piasek. Głaz zakołysał się i powoli potoczył na bok. „Udało się!” – krzyknęły wszystkie razem. Plac budowy znów był wolny.

Od tego dnia Kasia i Tomek pamiętali, że nie liczy się, kto jest najsilniejszy, ale jak można pomóc innym. Często zatrzymywali się, by spytać: „Potrzebujesz pomocy?” I zawsze znajdowali sposób, by działać razem.

Gdy zapadł zmierzch, maszyny wróciły na swoje miejsce. Kasia schowała łyżkę, Tomek wyłączył silnik. Nad placem budowy rozbłysły pierwsze gwiazdy. Wszystko było ciche i spokojne.

Kasia zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów będziemy razem pracować.” A Tomek szepnął: „Dobranoc, przyjaciółko.” I tak zasnęli, otuleni ciepłem nocy.