Koparka Klara i Traktor Tadek

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce wschodziło nad stosami piasku, mieszkała Koparka Klara. Miała żółtą kabinę i wielką łyżkę, którą uwielbiała podnosić ogromne kamienie. Obok niej pracował Traktor Tadek – czerwony, solidny i zawsze gotowy do pomocy. Klara często się chwaliła: „Jestem najsilniejsza! Potrafię unieść więcej niż ty!” Tadek tylko się uśmiechał i mówił: „Każdy ma swoją siłę, Klaro.”

Pewnego dnia na plac budowy przyjechała wielka ciężarówka z górą piasku. „Kto mi pomoże rozładować ten piasek?” – zapytała zmęczonym głosem. Klara natychmiast podjechała i zaczęła nabierać pełną łyżkę. Jednak piasek był tak sypki, że wysypywał się na boki. Klara próbowała raz za razem, ale nic nie wychodziło. „Nie dam rady!” – westchnęła smutno.

Wtedy Tadek podjechał powoli. „Może ja spróbuję?” – zaproponował. Miał za sobą wielki pług, którym mógł równo przesuwać piasek. Przesunął go w kilka minut, tworząc małą górkę. „Dziękuję, Tadku!” – ucieszyła się ciężarówka. Klara poczuła się trochę zazdrosna, ale też zobaczyła, że Tadek nie przechwalał się – po prostu pomógł.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie, Klara podeszła do Tadka. „Przepraszam, że mówiłam, iż jestem najsilniejsza. Ty też jesteś silny, ale w inny sposób.” Tadek uśmiechnął się ciepło. „Siła nie polega na tym, by być najlepszym, ale na tym, by pomagać innym. Każdy z nas ma inne zdolności i to jest w porządku.”

Następnego dnia na placu pojawił się wielki głaz. Żaden pojazd nie mógł go ruszyć. Klara i Tadek spojrzeli na siebie. „A gdybyśmy spróbowali razem?” – zapytała Klara. Tadek skinął głową. Klara podniosła głaz swoją łyżką, a Tadek pchnął go swoim pługiem. Razem przesunęli go na bok. Wszystkie maszyny zaczęły klaskać.

Od tego dnia Klara i Tadek pracowali razem. Klara podnosiła ciężkie rzeczy, a Tadek równał ziemię i przewoził materiały. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, siadali obok siebie i patrzyli na gwiazdy. „Dobrze, że jesteś moim przyjacielem” – mówiła Klara. „I dobrze, że się od siebie uczymy” – odpowiadał Tadek.

Tej nocy, gdy plac budowy ucichł, a księżyc świecił nad koparką i traktorem, Klara zamknęła swoje wielkie oczy. Czuła się spokojna i szczęśliwa, wiedząc, że prawdziwa siła to przyjaźń i pomaganie. Wokół rozlegał się tylko szum wiatru i ciche bzyczenie świerszczy. Dobranoc, Klaro. Dobranoc, Tadku. Śpijcie spokojnie pod gwiaździstym niebem.