Bajka o koparkach i traktorach, które znalazły skarb przyjaźni

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce wstawało nad stosami piasku i kamieni, mieszkały dwie maszyny: koparka Krysia i traktor Tomek. Krysia miała wielką, żółtą łyżkę i uwielbiała kopać głębokie doły, a Tomek – czerwony, lśniący traktor – woził ziemię i piach, ciągnąc za sobą przyczepę. Każdego ranka witali się głośnym „Wrrrum!” i „Brum, brum!”, a potem zabierali się do pracy. Ale choć byli przyjaciółmi, czasem kłócili się o to, kto jest ważniejszy na budowie.

Pewnego dnia majster pan Dźwig ogłosił: – Jutro zaczynamy budowę nowego placu zabaw! Potrzebujemy najsilniejszej maszyny do wykopania ogromnego basenu z piaskiem. Kto się podejmie? Krysia podniosła swoją łyżkę i krzyknęła: – Ja! Ja potrafię kopać najszybciej! Ale Tomek zatrąbił: – A ja mogę przywieźć tyle piachu, że starczy na całe boisko! I tak zaczęli się przekomarzać. Krysia mówiła: „Jestem ważniejsza, bo bez kopania nie ma fundamentów”, a Tomek odpowiadał: „A beze mnie nikt nie dowiezie materiałów!”. Ich kłótnia trwała aż do wieczora, a inne maszyny tylko kręciły głowami.

Kiedy nadszedł następny dzień, Krysia i Tomek stanęli przed wielkim zadaniem. Krysia zaczęła kopać dół na basen, ale szybko okazało się, że ziemia jest twarda i pełna korzeni. – Uch, jaka ciężka praca! – wzdychała, a jej łyżka uginała się pod naporem. Tomek próbował pomóc, podjeżdżając z przyczepą, ale nie mógł wjechać w wąski dół. – To bez sensu! – burknął. – Ja sobie nie poradzę, a ty tylko przeszkadzasz! Siedzieli smutni, a plac budowy ucichł.

Wtedy zobaczyli małą wywrotkę Zosię, która z trudem próbowała przewieźć ogromną stertę kamieni. Jej kółka ugrzęzły w piachu. – Pomóżcie! – zawołała cienkim głosikiem. Krysia spojrzała na Tomka, a Tomek na Krysię. – Może przestaniemy się kłócić i razem jej pomożemy? – zaproponowała cicho Krysia. Tomek kiwnął kabiną: – Dobra, jedziemy! Krysia szybko wykopała rów, żeby koła Zosi mogły swobodnie jechać, a Tomek pchnął wywrotkę swoim potężnym silnikiem. Razem uwolnili Zosię, która z wdzięczności zatrąbiła radośnie.

Od tej chwili Krysia i Tomek pracowali ramię w ramię. Kiedy trzeba było kopać, Krysia robiła to z całej siły, a Tomek od razu wywoził urobek. Gdy pojawiły się wielkie głazy, Tomek podjeżdżał z liną, a Krysia podważała je łyżką. Okazało się, że razem są o wiele silniejsi niż każdy z osobna. Basen z piaskiem powstał w mgnieniu oka, a pan Dźwig uśmiechnął się szeroko: – To był prawdziwy skarb – wasza przyjaźń i współpraca!

Wieczorem, gdy wszystkie maszyny stanęły w rzędzie, Krysia i Tomek patrzyły na zachodzące słońce. – Wiesz co? – szepnęła Krysia. – Największym skarbem nie jest złoto ani nawet najgłębszy dół. To to, że możemy na siebie liczyć. Tomek przytaknął, a jego silnik zamruczał cichutko: – Tak. I że razem możemy wszystko. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a plac budowy otuliła cisza. Maszyny zasnęły spokojnie, marząc o nowych przygodach, które czekały na nie następnego dnia.

A gdy księżyc wszedł wysoko, Krysia i Tomek stały obok siebie, gotowe do snu. – Dobranoc, przyjacielu – powiedziała koparka. – Dobranoc, Krysiu – odpowiedział traktor. I zasnęły, wiedząc, że najpiękniejszy skarb to ten, który odkrywa się razem. Na placu budowy zapanowała taka cisza, że słychać było tylko szelest liści i cichy śpiew świerszczy. Gwiazdy mrugały nad nimi, jakby mówiły: „Śpijcie spokojnie, jutro znów będziecie razem”.