Bajka o koparkach i traktorach dla 5-latka

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce wschodziło nad górami piasku, mieszkały dwie maszyny: mała koparka Kasia i dumny traktor Tomek. Kasia miała żółtą kabinę i wielką łyżkę, którą uwielbiała kopać dołki. Tomek był czerwony, z wielkimi kołami i potężnym silnikiem, który burczał głośno: „Brum, brum!”.

Kasia kopała dołki pod nowy dom dla ptaków. Każdy dołek był równy i głęboki. Tomek jeździł wokół i wołał: „Ja jestem najsilniejszy! Mogę ciągnąć ogromne przyczepy z cegłami!”. Kasia uśmiechała się i mówiła: „Każdy z nas jest dobry w czymś innym”.

Pewnego dnia na plac przyjechała wielka ciężarówka pełna kamieni. „Kto pomoże mi je rozładować?” – zapytała. Tomek podjechał i spróbował popchnąć ciężarówkę, ale koła kręciły się w miejscu. „Za ciężka!” – westchnął.

Wtedy Kasia podjechała swoją łyżką i delikatnie zaczęła zdejmować kamienie po jednym. „Uważaj, żeby nie upuścić!” – krzyknął Tomek. Ale Kasia była ostrożna i wkrótce wszystkie kamienie leżały równo na ziemi.

„Dziękuję!” – powiedziała ciężarówka. Tomek spuścił wzrok. „Przepraszam, Kasiu. Myślałem, że tylko siła się liczy, ale ty pokazałaś, że ważna jest też precyzja i cierpliwość”.

Kasia uśmiechnęła się ciepło. „Razem jesteśmy wspaniałym zespołem. Ty ciągniesz, ja kopię, a nasza praca idzie szybciej”. Od tego dnia Tomek i Kasia zawsze pomagali sobie nawzajem. Kiedy Tomek potrzebował wykopać dół pod fundamenty, Kasia robiła to szybko. Kiedy Kasia potrzebowała przewieźć piasek, Tomek podjeżdżał z przyczepą.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapalały się na niebie, maszyny stawały obok siebie. Tomek gasił silnik, a Kasia chowała łyżkę. „Dobranoc, przyjacielu” – szeptał Tomek. „Dobranoc, Tomku” – odpowiadała Kasia. I obie zasypiały spokojnie, marząc o nowych przygodach.

Nad placem budowy świecił księżyc, a wiatr cicho nucił kołysankę. Wszystkie maszyny spały, wiedząc, że następnego dnia znów będą razem pracować i pomagać sobie. Bo najważniejsze to mieć przyjaciela, który cię rozumie.