Koparka Kropka i gwiazdy w kamieniołomie

— Bajka do czytania —

W kolorowym kamieniołomie, gdzie słońce malowało skały na złoto, mieszkała mała koparka o imieniu Kropka. Miała żółte, lśniące koła i łyżkę, która błyszczała w słońcu jak świeżo umyta.

Kropka uwielbiała patrzeć na wielkie koparki, które kopały głębokie doły i wznosiły ogromne sterty ziemi. „Chcę być taka duża i silna jak one!” – mówiła codziennie do swojej gumowej kaczuszki, która siedziała na desce rozdzielczej.

Pewnego dnia Kropka postanowiła sama wykopać wielki dół. Z całych sił wbiła łyżkę w ziemię, ale grunt był zbyt twardy, a jej silniczek tylko cicho burknął. „Nie dam rady…” – westchnęła smutno i opuściła łyżkę.

Wtedy usłyszała, jak ktoś płacze. To była mała wywrotka Iskierka, która ugrzęzła w błocie. „Pomóż, Kropko! Nie mogę się wydostać!” – pisnęła drżącym głosem. Kropka szybko podjechała bliżej.

„Nie jestem duża, ale może spróbuję cię wyciągnąć” – powiedziała Kropka. Delikatnie wsunęła łyżkę pod koła Iskierki i z cichym pchnięciem wypchnęła ją na twardą drogę. „Udało się! Dziękuję!” – zawołała radośnie wywrotka.

Właśnie wtedy przejeżdżał stary buldożer Bruno. „Widziałem, co zrobiłaś, Kropko. Mała pomoc jest czasem cenniejsza niż wielkie doły” – mruknął z uśmiechem. Kropce zrobiło się ciepło na sercu.

Wieczorem wróciła do swojego garażu, gdzie mama koparka czekała z kubkiem oleju. „Jesteś dzielna, córeczko. Pamiętaj, że nawet małe koparki mogą robić wielkie rzeczy” – powiedziała, dotykając jej łyżkę swoją.

Kropka położyła się spać pod migoczącymi gwiazdami, które jak oczka uśmiechały się do niej. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnęła i zasnęła, marząc o jutrzejszym dniu, kiedy znów będzie mogła komuś pomóc.