Koparka Krysia i traktor Tadek

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce świeciło na żółte koparki i czerwone traktory, mieszkała mała koparka o imieniu Krysia. Krysia miała wielką, mocną łyżkę i uwielbiała kopać głębokie doły. Obok niej pracował traktor Tadek, który miał duże, gumowe koła i zawsze woził ziemię z miejsca na miejsce.

Pewnego dnia Krysia postanowiła wykopać najgłębszy dół na całym placu. „Będę kopać i kopać, aż dotrę do samego środka ziemi!” – powiedziała z zapałem. Zaczęła kopać, ale dół był tak głęboki, że wkrótce nie mogła się wydostać. „Pomocy! Utknęłam!” – zawołała.

Tadek usłyszał wołanie i podjechał bliżej. „Nie martw się, Krysiu! Pomogę ci. Podjadę i wyciągnę cię moją liną” – powiedział. Ale lina była za krótka. Tadek pomyślał chwilę i rzekł: „Potrzebujemy więcej pomocy. Pojadę po dźwig Dyzio!”

Dźwig Dyzio przyjechał z długim ramieniem i razem z Tadkiem wyciągnęli Krysię z dołu. Krysia była bardzo wdzięczna. „Dziękuję wam! Bez was bym nie dała rady” – powiedziała. „Ale ja też chcę wam pomóc. Może razem zrobimy coś fajnego?”

Postanowili zbudować małe wzgórze z piasku, na którym mogłyby bawić się małe autka. Krysia kopała, Tadek woził piasek, a Dyzio układał go w równy kopiec. Pracowali razem, śmiejąc się i rozmawiając. Wzgórze rosło, a oni czuli się szczęśliwi.

Gdy wzgórze było gotowe, wszystkie maszyny na placu budowy przyjechały, aby je podziwiać. „To najlepsze wzgórze na świecie!” – krzyczały małe wywrotki. Krysia, Tadek i Dyzio uśmiechnęli się do siebie. Zrozumieli, że razem mogą zrobić więcej niż każdy z osobna.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Krysia położyła się obok Tadka. „Dobranoc, Tadku. Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem” – szepnęła. „Dobranoc, Krysiu. Jutro znów będziemy razem pracować i się bawić” – odpowiedział Tadek. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a plac budowy zasnął w ciszy.