Bajka o koparce, która znalazła przyjaciela

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce świeciło jasno, a dźwigi wznosiły się wysoko, mieszkała mała, żółta koparka o imieniu Kopa.

Kopa uwielbiała swoją pracę. Codziennie od rana do wieczora kopała głębokie doły, przesypywała góry ziemi i pomagała budować nowe domy dla ludzi. Ale najbardziej lubiła chwilę, gdy po całym dniu pracy mogła odpocząć i patrzeć, jak słońce powoli chowa się za horyzontem, malując niebo na pomarańczowo.

Pewnego słonecznego poranka, gdy Kopa z zapałem kopała w miękkiej, piaszczystej ziemi, nagle usłyszała cichutki, żałosny płacz. Zdziwiona zatrzymała swój potężny silnik i nadstawiła uszu. Płacz dochodził spod jej wielkiej, stalowej łyżki. Ostrożnie, jak tylko mogła, odgarnęła warstwę ziemi i ujrzała maleńki, szary kamyk, cały drżący.

"Dlaczego płaczesz, mały?" – zapytała Kopa bardzo łagodnym głosem. Kamyk podniósł swoje malutkie oczka i wyszeptał: "Zgubiłem się. Nie wiem, gdzie jest moje miejsce na świecie. Wszystkie inne kamienie leżą w górach albo nad rzeką, a ja nie wiem, dokąd pasuję." Kopa poczuła, jak coś ściska ją w silniku – to było współczucie.

"Nie martw się" – powiedziała stanowczo Kopa – "razem znajdziemy twój dom. Jestem koparką i potrafię kopać wszędzie – w piasku, w skałach, w ogrodzie. Na pewno ci pomogę!" I tak Kopa posadziła kamyk ostrożnie na swojej łyżce i ruszyła w drogę, a kamyk przestał płakać i z nadzieją patrzył przed siebie.

Najpierw pojechały na skaliste wzgórze, gdzie leżały ogromne, szorstkie głazy. Kopa zapytała największego z nich: "Czy ten mały kamyk należy do waszej rodziny?" Głaz popatrzył na kamyk i pokręcił swoją wielką głową: "Nie, on jest za mały i za gładki. U nas wszystkie kamienie są duże i ostre. Szukajcie dalej, przyjaciele."

Potem pojechały nad wartką rzekę, gdzie na brzegu leżały gładkie, okrągłe otoczaki. "Może tutaj jest twoje miejsce?" – spytała Kopa kamyka. Ale otoczaki zaśmiały się perliście: "On jest zbyt kanciasty! U nas wszystkie kamienie są wygładzone przez wodę. On nigdy by się u nas nie odnalazł." Kamyk smutno spuścił swój mały kamienny wzrok.

Kopa nie poddawała się. Pojechały dalej, aż dotarły do placu zabaw pełnego dzieci. Dziewczynki i chłopcy budowali w piasku wspaniałe zamki i wieże. Nagle kamyk podskoczył na łyżce Kopy i zawołał: "To tutaj! Widzę idealne miejsce – w samym środku tej wysokiej wieży, na samym szczycie!" Kopa delikatnie, bardzo delikatnie, umieściła kamyk w piasku na czubku wieży.

Kamyk uśmiechnął się od ucha do ucha. "Teraz jestem najszczęśliwszym kamieniem na świecie" – powiedział – "bo jestem częścią czegoś pięknego, co dzieci zbudowały własnymi rękoma." Kopa poczuła, jak jej silnik wypełnia przyjemne ciepło. Pomaganie innym było cudownym uczuciem.

Gdy zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kopa wróciła do swojego garażu. Zamknęła swoje wielkie reflektory i pomyślała o maleńkim kamyku, który znalazł swoje miejsce. "Każdy, nawet najmniejszy, ma swoją wartość i swoje miejsce" – szepnęła do siebie. I powoli, spokojnie zasnęła, a przez sen uśmiechała się do gwiazd.