Bajka o Małej Iskierce i Złotym Pyłku

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym, przytulnym domku na skraju lasu, mieszkała mała Iskierka. Iskierka miała mięciutkie, srebrne skrzydełka i zawsze nosiła na głowie maleńką koronę z rosy.

Każdego ranka Iskierka tańczyła w promieniach słońca i zbierała złote pyłki z kwiatów. Ale w głębi serca czuła, że czegoś jej brakuje. Chciała być taka jak inne iskierki, które miały większe, błyszczące korony.

Pewnego dnia, gdy Iskierka smutno siedziała na liściu paproci, przyleciał do niej mały, zielony żuczek o imieniu Tupcio. „Dlaczego jesteś smutna?” – zapytał Tupcio, machając wesoło odnóżkami.

„Chciałabym mieć koronę z prawdziwych diamentów, taką jak mają inne iskierki” – odpowiedziała Iskierka, wzdychając. Tupcio roześmiał się delikatnie. „Ale twoja korona z rosy jest najpiękniejsza, bo świeci własnym, miękkim światłem!”

Wtedy Iskierka spojrzała w kroplę wody i zobaczyła swoje odbicie. Rzeczywiście, jej korona mieniła się wszystkimi kolorami tęczy, a skrzydełka delikatnie połyskiwały. „Dziękuję, Tupciu” – szepnęła. „Nie wiedziałam, że bycie sobą jest takie cenne.”

Postanowili razem polecieć na łąkę i pomóc innym zwierzątkom. Iskierka podarowała biedronce odrobinę swojego złotego pyłku, a Tupcio pomógł mrówce przenieść źdźbło trawy. Wszyscy dziękowali im z uśmiechem.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, Iskierka i Tupcio usiedli na miękkim mchu. Iskierka czuła się szczęśliwa – nie potrzebowała wielkiej korony, by być wyjątkowa. Wystarczyło, że ma przyjaciela i potrafi być dobra.

Wkrótce niebo zasnuło się aksamitną ciszą, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać do Iskierki. „Czas spać” – powiedział Tupcio, ziewając. Iskierka zamknęła oczy, a wokół niej zatańczyły srebrne iskierki snu. Dobranoc, mała Iskierko, dobranoc, Tupciu.