Koparka Kasia i mały kamień

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy mieszkała Koparka Kasia. Była żółta, mocna i miała wielką łyżkę. Każdego dnia pomagała budować domy, ale najbardziej lubiła kopać doły.

Pewnego dnia na placu pojawił się mały, uparty kamień. Leżał na samym środku drogi i nikt nie mógł go przesunąć. Kasia podeszła i spróbowała go podnieść, ale kamień był za ciężki. Kasia zmartwiła się.

Podjechała do niej mała wywrotka Wojtek. 'Hej, Kasiu, czemu jesteś smutna?' zapytał. 'Nie mogę ruszyć tego kamienia, a muszę kopać dalej' odpowiedziała Kasia.

Wojtek powiedział: 'Może nie dasz rady sama, ale razem możemy spróbować. Ja podjadę z tyłu, a ty podważysz kamień łyżką.' Kasia uśmiechnęła się i zgodziła.

Razem, powoli, udało im się przesunąć kamień na bok. Kasia mogła kopać dalej, a Wojtek pomógł wywieźć ziemię. Inne maszyny, jak betoniarka i walec, też im pomogły.

Kiedy skończyli, Kasia zrozumiała, że czasem nie trzeba być najsilniejszym, żeby być pomocnym. Ważne, żeby prosić o pomoc i pomagać innym.

Wieczorem placu budowy zrobiło się cicho. Kasia stała obok swojego wykopu i patrzyła na gwiazdy. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Pomyślała: 'Jutro znów będę kopać, ale już wiem, że nie jestem sama.'

Wszystkie maszyny ucichły. Kasia zamknęła swoje wielkie oczy i zasnęła spokojnie. Wiatr delikatnie muskał jej żółtą kabinę, a gwiazdy świeciły nad placem budowy. Dobranoc, Kasiu. Dobranoc, mały koparko.