Koparka Kuba i magiczne drzewka

— Bajka do czytania —

Na dużym placu budowy, wśród wielkich maszyn, mieszkała mała koparka o imieniu Kuba. Jego kolor był żółty jak słońce, a łyżka mała i zgrabna. Inne maszyny – ogromna wywrotka i potężna betoniarka – często się z niego śmiały za to, że jest mały i nie może przenosić gór ziemi.

Kuba czuł się smutny. Chciał być taki ważny jak one, ale tylko kopał małe dołki. Czasem myślał: „Po co ja tu jestem?”. Lecz nie przestawał pracować, bo bardzo lubił swoją robotę.

Pewnego dnia na plac przyszła Pani Ewa z ogromnym koszem pełnym małych sadzonek. – Szukam kogoś, kto wykopie dołki dla tych drzewek – powiedziała. Wszystkie duże maszyny pokręciły łyżkami: – To za małe zadanie dla nas! – Ale Kuba podjechał bliżej i szepnął: – Ja mogę spróbować.

Kuba zabrał się do pracy. Kopnął jeden dołek, potem drugi, i trzeci. Były równe i ładne, dokładnie takie, jak trzeba. Pani Ewa sadziła drzewka, a one rosły jak zaczarowane.

Wielkie maszyny patrzyły z podziwem. – Kuba, ty jesteś prawdziwym mistrzem – powiedziała wywrotka. – Bez ciebie nie mielibyśmy tych zielonych drzew. Betoniarka dodała: – Każdy ma swoje zadanie, nawet jeśli wydaje się małe.

Drzewka szybko urosły i plac budowy zamienił się w piękny ogród. Kuba zrozumiał, że nie trzeba być największym, żeby być potrzebnym. Najważniejsze jest to, że zrobił coś dobrego dla innych.

Wieczorem, gdy wszystkie maszyny zasnęły, Kuba patrzył w niebo. Nad jego łyżką świeciły pierwsze gwiazdy, a liście drzew cicho szeleściły. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. – Dobranoc, koparko Kubo – szepnął wiatr i wszystko ucichło.

Kuba zamknął swoje okrągłe oczy, a wokół niego drzewa kołysały się spokojnie. Śniło mu się, że jego małe dołki zmieniły świat w zielony raj. I tak zasnął, otulony ciepłym snem pod gwiaździstym niebem.