Pędziwiatr i spokojna łąka

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie kwiaty pachniały miodem, mieszkał mały koń o imieniu Pędziwiatr. Był bardzo żywym konikiem – od rana do wieczora biegał, galopował i skakał, a jego rudawa grzywa powiewała na wietrze jak płomień.

Pędziwiatr uwielbiał pędzić. Zawsze chciał być najszybszy, najgłośniejszy i pierwszy do wszystkiego. Leciał przez łąkę tak szybko, że kwiaty uginały się pod jego kopytami, a motyle ledwo zdążyły odfrunąć.

Pewnego dnia, podczas szalonego biegu, Pędziwiatr nie zauważył małego kamienia. Potknął się i upadł, lekko raniąc sobie nogę. Zabolalo go, ale nie na długo. Jednak od tej chwili kulał i nie mógł już tak szybko biegać.

Sowa Zosia, która mieszkała na starym dębie, zobaczyła smutnego konika. „Pędziwiatrze – powiedziała łagodnie – może czas na odpoczynek? Usiądź na łące, posłuchaj ciszy. Szybki bieg nie zawsze jest najlepszy.”

Pędziwiatr posłuchał sowy. Położył się w miękkiej trawie i zaczął patrzeć dookoła. Zobaczył biedronkę spacerującą po źdźble, mrówki niosące igliwie, a na niebie chmury układające się w zabawne kształty. Nigdy wcześniej tego nie zauważył.

Nagle usłyszał ciche piski. To było małe pisklę, które wypadło z gniazda. „Nie mogę znaleźć mamy” – zapiszczało. Pędziwiatr delikatnie wziął pisklę na swój grzbiet i powoli, krok za krokiem, pomógł mu wrócić do gniazda wysoko w koronie drzewa.

Wieczorem Pędziwiatr poczuł, że jego noga już nie boli. Ale coś ważniejszego – czuł spokój w sercu. Nie musiał gonić, by być szczęśliwym. Pomaganie i patrzenie na świat w zwolnionym tempie dało mu radość.

Kiedy zapadł zmrok, Pędziwiatr ułożył się na miękkiej łące, otulony zapachem trawy. Nad nim rozciągało się niebo pełne gwiazd, które mrugały do niego przyjaźnie. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, łąko. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnął głębokim, słodkim snem.