Bajka o koniku, który chciał tańczyć z gwiazdami

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie trawa pachniała miętą, a motyle tańczyły w słońcu, mieszkał mały konik o imieniu Figlarek. Miał złotą grzywę i rude cętki na grzbiecie, a w sercu nosił wielkie marzenie – chciał tańczyć z gwiazdami.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Figlarek stawał na środku łąki i patrzył w niebo. Gwiazdy mrugały do niego wesoło, a on wyobrażał sobie, że razem z nimi wiruje w tańcu. – Jak to pięknie musi być – wzdychał – wirować wysoko, aż dotknąć księżyca!

Pewnego dnia Figlarek postanowił, że spróbuje doskoczyć do gwiazd. Rozpędził się, ile sił w kopytkach, i podskoczył wysoko. Ale zamiast gwiazd, złapał tylko liść z drzewa. – Ech, nie udało się – westchnął smutno. – Może jestem za mały?

Przyszedł do niego stary mądry koń, Dąbrowski. – Figlarku, gwiazdy są daleko, ale może nie musisz ich dotykać, żeby z nimi tańczyć? – powiedział. – Spróbuj tańczyć tak, jakbyś był gwiazdą. Poczuj rytm wiatru i światło księżyca.

Figlarek zamknął oczy i zaczął stąpać lekko, jakby unosił się nad ziemią. Jego kopyta uderzały o trawę miarowo: tup, tup, tup. Nagle poczuł, że jego grzywa faluje jak srebrna wstążka, a ogon mieni się w blasku gwiazd. – To działa! – zawołał radośnie.

Tańczył coraz szybciej, a wokół niego zaczęły wirować świetliki. Iskierki unosiły się w powietrzu, tworząc małe gwiazdeczki. Figlarek wirował, podskakiwał i rżał z radości. Czuł, że spełnia swoje marzenie – tańczył z gwiazdami, choć te były wysoko na niebie.

Od tego wieczoru Figlarek tańczył każdej nocy, a świetliki zawsze mu towarzyszyły. Nauczył się, że marzenia mogą się spełniać, nawet jeśli nie wyglądają dokładnie tak, jak sobie wyobrażaliśmy. Czasem wystarczy tylko trochę wyobraźni i radości w sercu.

Kiedy księżyc wzeszedł wysoko, a gwiazdy zamrugały sennie, Figlarek położył się na miękkiej trawie. Jego złota grzywa lśniła w blasku nocy. – Dobranoc, gwiazdy – szepnął. – Dobranoc, śnijcie pięknie – odpowiedziały cicho. I tak zapadł spokojny sen.