Konik Karmeł i tańczące świetliki

— Bajka do czytania —

Na pięknej, zielonej łące mieszkał mały konik o imieniu Karmeł. Miał błyszczącą, brązową sierść i białą łatkę na czole w kształcie gwiazdki. Każdego dnia biegał po łące, ale często czuł się smutny. Inne konie biegały szybciej, skakały wyżej i głośniej rżały. Karmeł chciał być taki jak one.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórki, a niebo nabierało fioletowego koloru, Karmeł usiadł pod starym dębem. Wziął głęboki oddech i westchnął. Nagle zobaczył maleńkie światełko. To był świetlik o imieniu Błysiek. Miał zielonkawą poświatę i uśmiechnięte oczka.

Błysiek usiadł na źdźble trawy i zapytał: 'Czemu jesteś smutny, mały koniku?' Karmeł opowiedział mu o swoich pragnieniach. Świetlik zaśmiał się cicho i powiedział: 'Nie trzeba być najszybszym. Spójrz – my świetliki świecimy różnymi kolorami. Każdy z nas ma swój rytm. Chcesz zobaczyć?'

Karmeł kiwnął głową. Wtedy z krzaków wyleciało kilkanaście świetlików. Zaczęły migotać w rytm swojego tańca. 'Spróbuj machać ogonem, a uszami poruszaj w górę i w dół,' poradził Błysiek. Karmeł spróbował. Najpierw nieśmiało, potem śmielej. Machał ogonem, tupał kopytkami i ruszał łebkiem.

Świetliki dostosowały swoje światło do jego ruchów. Zrobiło się feeria barw – zielone, niebieskie i żółte iskierki wirowały wokół konika. Karmeł poczuł, jak radość wypełnia mu serce. Zapomniał o wyścigach. Tańczył i tańczył, aż wszyscy zmęczyli się ze śmiechu.

Kiedy księżyc wyszedł wysoko, świetliki pożegnały się i odleciały w głąb łąki. Karmeł został sam, ale nie czuł smutku. Wiedział, że nie musi być najszybszy – ważne, że ma przyjaciół i umie cieszyć się drobnymi rzeczami.

Wrócił do swojej stajenki, gdzie czekała na niego miękka siana. Położył się, a przez okno widział rozgwieżdżone niebo. Jedna gwiazda mrugała do niego szczególnie jasno – może to był Błysiek? Karmeł uśmiechnął się i zamknął oczy. Szepnął: 'Dobranoc, przyjaciele.' I zasnął spokojnym, głębokim snem.