Tęczowa Grzywa i Przyjaciele z Łąki

— Bajka do czytania —

Na słonecznej łące, gdzie trawa była zielona jak szmaragdy, a kwiaty pachniały wanilią, mieszkał mały kucyk o imieniu Tęczowa Grzywa. Jego grzywa mieniła się kolorami: różowym, żółtym i niebieskim. Każdego dnia Tęczowa Grzywa marzył, aby zostać najszybszym koniem na całej łące. Chciał wygrać wielki wyścig, który miał się odbyć za tydzień.

Pewnego ranka, gdy słonko dopiero wstawało, Tęczowa Grzywa obudził się z zapałem. „Dziś zacznę trening!” – zawołał. Pobiegł w stronę starego dębu, gdzie zawsze ćwiczył. Ale po drodze zobaczył swoją przyjaciółkę, Białą Chmurkę, która smutno stała przy płocie. „Co się stało?” – zapytał. „Zgubiłam swoją ulubioną wstążkę do ogona” – odpowiedziała cicho. Tęczowa Grzywa westchnął, ale postanowił pomóc. Przeszukali całą łąkę, aż znaleźli wstążkę przy strumyku.

Gdy wracali, Tęczowa Grzywa spotkał starego konia Dębowe Kopyto, który niósł ciężki worek siana. „Pomóż mi, proszę” – poprosił. Kucyk znów się zawahał – przecież miał trenować! Jednak zobaczył, jak bardzo Dębowe Kopyto jest zmęczony. Razem zanieśli siano do stajni. Kucyk poczuł, że jego serce bije radośnie, choć nogi trochę bolały.

Po południu Tęczowa Grzywa usiadł pod dębem i westchnął: „Cały dzień pomagałem, a nie trenowałem ani chwili! Przegram wyścig!”. Wtedy dołączyła do niego Biała Chmurka i Dębowe Kopyto. „Nie martw się” – powiedzieli. „Pomożemy ci trenować! Będziemy biegać razem z tobą każdego dnia”. Kucyk uśmiechnął się szeroko.

Następne dni były wspaniałe. Cała trójka biegała po łące, skakała przez niskie płotki i uczyła się szybkich zwrotów. Tęczowa Grzywa odkrył, że z przyjaciółmi trening staje się przygodą. Nawet gdy przewracał się w trawę, śmiali się razem i wstawali jeszcze silniejsi.

Nadszedł dzień wyścigu. Na starcie stanęło wiele koni. Tęczowa Grzywa spojrzał na swoich przyjaciół – machali mu z trybun. Ruszył z całych sił, ale nagle zobaczył, że mały źrebaczek potknął się i upadł. Wszystkie konie biegły dalej, ale Tęczowa Grzywa zatrzymał się. Podszedł do źrebaczka, pomógł mu wstać i zaprowadził do mamy. Widownia klasnęła, a Biała Chmurka krzyknęła: „Brawo!”.

Wyścig oczywiście wygrał inny koń. Ale gdy Tęczowa Grzywa wrócił na łąkę, otoczyły go zwierzęta. „Jesteś najdzielniejszym koniem!” – wołały. Dębowe Kopyto położył mu kopytko na grzbiecie: „Prawdziwa siła to nie prędkość, tylko dobre serce”. Kucyk poczuł, że to najpiękniejsze zwycięstwo. Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się gwiazdy, Tęczowa Grzywa położył się w miękkiej trawie. Obok niego przytuliły się Biała Chmurka i Dębowe Kopyto. Kucyk zamknął oczy, słysząc cichy szum wiatru i nocne śpiewy świerszczy. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął, a gwiazdy mrugały do niego z góry.