Bajka o Koniczku Złota Grzywa

— Bajka do czytania —

Na Tęczowej Łące, gdzie trawa pachnie miodem, mieszkał mały koniczek o imieniu Złota Grzywa. Miał sierść w kolorze słońca, a grzywę jak złote wstążki. Każdego ranka budził się z radością i pędził na polanę, by spotkać przyjaciół.

Pewnego dnia, gdy Złota Grzywa brykał po łące, zobaczył, że jego przyjaciółka, sarenka Płomyk, smutno siedzi pod wielkim dębem. – Co się stało, Płomyku? – zapytał koniczek. Sarenka westchnęła: – Zgubiłam mój ulubiony szalik z mchu. Babcia mi go utkała, a ja tak go lubię!

Złota Grzywa postanowił pomóc. – Nie martw się! Pójdę z tobą szukać. Może wiatr go porwał na drugi koniec łąki? – powiedział. Ruszyli razem przez kolorowe kwiaty, aż dotarli do Strumienia Szumiącego. Po drodze spotkali kreta Krecika, który wystawił głowę z ziemi. – Widziałem coś błyszczącego przy starym młynie! – zawołał.

Podziękowali Krecikowi i pogalopowali w stronę młyna. Tam, na kamiennym progu, leżał zielony szalik z mchu, ale był cały zakurzony. – Jest! – ucieszyła się sarenka. – Ale brudny… – szepnęła smutno. Złota Grzywa nie tracił nadziei. – Może woda ze strumienia go oczyści? – zaproponował.

Zanieśli szalik nad strumień. Koniczek zanurzył go w wodzie, a sarenka delikatnie wypłukała mech. Gdy szalik znów był czysty i miękki, Płomyk uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Dziękuję, Złota Grzywo! Jesteś najlepszym przyjacielem! – powiedziała, przytulając koniczka.

W drodze powrotnej spotkali małego zajączka, który płakał, bo nie mógł znaleźć drogi do domu. – Pomóżmy mu – powiedział Złota Grzywa. Płomyk skinęła głową. Zaprowadzili zajączka do jego norki, a mama zajączka podziękowała im serdecznie. – Dziś zrobiliście wiele dobrego – powiedziała.

Gdy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, Złota Grzywa poczuł, że jest zmęczony, ale szczęśliwy. – Pomaganie innym sprawia, że serce rośnie – szepnął do siebie. Pożegnał się z Płomykiem i pogalopował do swojej stajenki, gdzie mama czekała z ciepłą kolacją.

Po kolacji koniczek położył się na miękkiej słomie. Przez okno widział gwiazdy, które mrugały do niego jak małe iskierki. – Dobranoc, gwiazdy – powiedział cicho. – Dobranoc, mamo. Zamknął oczy, a księżyc kołysał go do snu. Na Tęczowej Łące zapanowała cisza.