Jak Kogut Złoty Grzebień odnalazł swoją melodię

— Bajka do czytania —

Na małym gospodarstwie, gdzie słońce wstawało różowe jak watę cukrową, mieszkał kogut o imieniu Złoty Grzebień. Miał najpiękniejszy grzebień ze wszystkich kogutów – lśnił jak małe słoneczko, a jego pióra mieniły się kolorami tęczy. Ale Złoty Grzebień miał jeden problem: nie umiał piać tak ładnie jak inne koguty. Jego „kukuryku” brzmiało jak zepsuta trąbka – raz za wysoko, raz za nisko, a czasem w ogóle nie chciało wyjść.

Każdego ranka Złoty Grzebień stawał na płocie, nabierał powietrza, ale zamiast donośnego piania wydobywało się z niego tylko ciche „kuku… ry… ku?”. Kurki w kurniku chichotały, a kogut sąsiada, dumny Biały Piór, piał tak głośno, że budził całą okolicę. Złoty Grzebień czuł się smutny i zagubiony. „Dlaczego nie mogę być taki jak on?” – myślał, patrząc w niebo.

Pewnego dnia postanowił, że nauczy się piać od najlepszych. Poszedł do lasu, gdzie spotkał sowę. „Sowo, naucz mnie piać!” – poprosił. Sowa zmrużyła oczy i powiedziała: „Ja nie piję, ja hukam: hu-hu-hu. Spróbuj tak”. Złoty Grzebień nadął się i wydał z siebie „hu-ku-ryku!”, co zabrzmiało jak kichnięcie. Sowa westchnęła i odleciała.

Następnie poszedł nad staw, gdzie mieszkała żaba. „Żabo, naucz mnie piać!” – zawołał. Żaba wybałuszyła oczy i zarechotała: „My rechoczemy: kum-kum. Spróbuj tak”. Kogut z całej siły zaskrzeczał: „kum-ku-rykum!” – i aż się przewrócił z wysiłku. Żaba zanurkowała, chowając śmiech w wodzie.

Złoty Grzebień usiadł pod wielkim dębem i poczuł, że łzy cisną mu się do oczu. „Jestem do niczego” – szepnął. Wtedy z góry usłyszał cichy głos: „A dlaczego tak mówisz?”. To była mała wiewiórka, która skakała po gałęziach. „Bo nie umiem piać jak inne koguty” – odpowiedział smutno. Wiewiórka usiadła obok niego i powiedziała: „A czy próbowałeś śpiewać po swojemu? Każdy ma swoją melodię, nawet wiewiórki, które tylko szeleszczą w liściach”.

Złoty Grzebień zamknął oczy i pomyślał o tym, co lubi najbardziej: o ciepłym słońcu, o zapachu świeżego siana, o tym, jak budzi wszystkich ze snu. I wtedy, zupełnie naturalnie, z jego gardła wydobył się dźwięk – nie taki jak u innych, ale jego własny. „Kukuryku – słoneczko na niebie! Kukuryku – dzień dobry, świecie!” – zaśpiewał. To nie było idealne, ale było szczere i radosne.

Kurki w kurniku przestały chichotać. Biały Piór zamilkł. Nawet sowa z lasu przyleciała posłuchać. „Jakie to piękne” – szepnęła kaczka. Od tego dnia Złoty Grzebień każdego ranka śpiewał swoją własną piosenkę. Nie musiał być jak inni – był po prostu sobą. I wszyscy go za to kochali.

Gdy zapadł wieczór, Złoty Grzebień usiadł na grzędzie, a księżyc srebrzył jego pióra. Czuł w sercu spokój. „Dobranoc, mała wiewiórko” – szepnął. „Dobranoc, Złoty Grzebieniu” – odpowiedziała cisza. Gwiazdy na niebie migotały jak iskierki radości, a kogut zasnął z uśmiechem, wiedząc, że najważniejsze to być sobą.