Bajka o małym kombajnie i złotym polu

— Bajka do czytania —

Na wielkim, złotym polu, gdzie pszenica szeleściła cichutko jak senne listki, mieszkał mały kombajn o imieniu Kłosek. Był żółciutki jak słońce i miał okrągłe, wesołe oczy.

Kłosek uwielbiał jeździć po polu i zbierać do swojego brzuszka dojrzałe kłosy. Szumiał przy tym wesoło: „szu-szu-szu”, a pszenica kłaniała mu się nisko, dziękując za pomoc.

Pewnego dnia Kłosek zobaczył, że na skraju pola stoi mały traktorek Tomek. Tomek miał kółko przebite i smutno wzdychał. „Nie mogę zawieźć ziarna do stodoły” – powiedział cichutko.

Kłosek podjechał bliżej i zapytał: „Mogę ci jakoś pomóc?”. Tomek westchnął: „Mam pełną przyczepę ziarna, ale nie dam rady jej ruszyć”. Kłosek uśmiechnął się i powiedział: „Razem damy radę!”.

Kłosek podjechał tyłem do przyczepy, a Tomek delikatnie się do niego przyczepił. Razem, powolutku, ruszyli w stronę stodoły. Po drodze spotkali ptaszka, który zgubił gniazdko. Kłosek zatrzymał się i pomógł ptaszkowi znaleźć bezpieczne miejsce.

W stodole czekał już stary młynarz. Uśmiechnął się szeroko, widząc, jak Kłosek i Tomek razem przywożą ziarno. „Dziękuję wam, dzielne maszyny! Dzięki wam wszyscy będą mieli chleb” – powiedział ciepło.

Kłosek poczuł, jak w jego silniczku robi się przyjemnie ciepło. Pomaganie innym było lepsze niż zbieranie najpiękniejszych kłosów. Od tej pory zawsze, gdy ktoś potrzebował pomocy, Kłosek był pierwszy, by powiedzieć: „Razem damy radę!”.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Kłosek wrócił do swojej szopy. Zamknął oczy, a wokół niego unosił się zapach świeżego chleba i ciepłej pszenicy. Dobranoc, Kłosku – szumiało pole. Dobranoc, mały kombajnie – szeptały gwiazdy.