Bajka o kolorach po polsku: Tęczowa Przygoda

— Bajka do czytania —

W pewnym małym miasteczku mieszkała dziewczynka o imieniu Zuzia. Bardzo lubiła rysować, ale pewnego dnia jej kredki się pokłóciły. Każda chciała być najważniejsza i malować tylko sobą. Zabawa stanęła pod znakiem zapytania.

Czerwona kredka krzyczała: „Jestem kolorem miłości i ognia! Beze mnie obrazek będzie smutny!”. Niebieska odpowiedziała: „A ja jestem kolorem nieba i wody, chłodzę i uspokajam – jestem niezbędna!”. Zielona dodała: „To ja daję życie drzewom i trawom, beze mnie nie ma przyrody!”.

Zuzia usiadła na podłodze i westchnęła. Kredki kłóciły się coraz głośniej. Żółta wołała, że jest kolorem słońca, a pomarańczowa, że smaku pomarańczy. Fioletowa szepnęła, że jest kolorem magii, ale nikt jej nie słuchał.

Nagle Zuzia wzięła kartkę i narysowała duże serce. Każdą kredką dodała po jednym kolorowym pasku. Powstała tęcza – czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy. Kredki zamilkły i spojrzały na swoje dzieło.

„Widzicie?” – powiedziała Zuzia. „Każdy z was jest piękny, ale razem tworzycie coś jeszcze piękniejszego. Tęcza nie byłaby sobą bez żadnego z was”. Kredki poczuły się ważne i dumne, że mogą być częścią całości.

Od tego dnia kredki postanowiły współpracować. Czerwona malowała kwiatki, niebieska chmurki, zielona łąkę, a żółta słońce. Obrazki Zuzi stały się radosne i pełne życia. Kłótnie zamieniły się w śmiech i zgodę.

Wieczorem Zuzia narysowała mały gwiazdkowy krajobraz na dobranoc. Fioletowa kredka dodała migoczące gwiazdki, a srebrna – księżyc. Wszystkie kolory pracowały razem w ciszy i spokoju. Dziewczynka uśmiechnęła się zadowolona.

Mama Zuzi przyszła do pokoju i zobaczyła obrazek. „Jaki piękny, kochanie” – powiedziała. „Widzę, że twoje kredki nauczyły się czegoś ważnego”. Zuzia przytuliła mamę i szepnęła: „Tak, że każdy kolor jest potrzebny. I każdy jest wyjątkowy”.

Zuzia położyła się do łóżka. Za oknem świeciły gwiazdy, a na biurku stały pogodzone kredki. Dziewczynka przymknęła powieki i pomyślała: „Jutro narysuję jeszcze większą tęczę” – i zasnęła z uśmiechem, otulona ciepłem kolorów.