Kucyk Pola i tajemnicze jabłuszko

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie stokrotki rosły gęsto jak gwiazdy, mieszkał mały kucyk o imieniu Pola. Miał miękką, brązową grzywę i łagodne oczy. Każdego dnia biegał po łące z przyjaciółmi – koniem Gromem i kucami Lilką i Bąblem. Pola uwielbiał skakać przez niskie płotki i jeść słodkie jabłka z sadu pani Zosi.

Pewnego ranka, gdy słońce dopiero wstawało, Pola znalazł pod starym dębem coś niezwykłego – małe, złote jabłuszko, które delikatnie świeciło. Kucyk nigdy czegoś takiego nie widział. Ostrożnie wziął je w pyszczek i poczuł przyjemny, waniliowy zapach. „To musi być magiczne!” – pomyślał.

Pola pobiegł do przyjaciół, aby pochwalić się znaleziskiem. Grom, duży siwy koń, parsknął z podziwem. Lilka, różowa kucyka z białą grzywą, chciała dotknąć jabłuszka, a Bąbel, najmniejszy kucyk w stadzie, aż podskoczył z radości. „Co z nim zrobisz?” – zapytała Lilka. Pola zastanawiał się chwilę.

„Chciałbym, żeby spełniało życzenia” – szepnął Pola. I nagle jabłuszko zalśniło mocniej. Kucyk poczuł, że może poprosić o coś tylko dla siebie – na przykład o największe jabłko na świecie. Ale wtedy spojrzał na Bąbla, który był trochę smutny, bo nie umiał jeszcze dobrze skakać przez płotki.

Pola postanowił sprawdzić, czy jabłuszko pomoże Bąblowi. Zamknął oczy i pomyślał: „Chciałbym, żeby Bąbel nauczył się skakać”. Jabłuszko zajaśniało, a wokół Bąbla pojawiły się iskierki. Kucyk spróbował skoczyć przez mały płotek – i udało się! Wszyscy zaczęli radośnie rżeć.

Radość trwała krótko, bo jabłuszko zaczęło blednąć. Pola zrozumiał, że magia działa tylko wtedy, gdy myśli się o innych. „Może jeszcze komuś pomożemy?” – zaproponował. Pobiegli do sadu, gdzie pani Zosia martwiła się o chore drzewko. Pola pomyślał o zdrowym drzewie – i jabłuszko znów zalśniło.

Drzewko wypuściło nowe liście, a pani Zosia uśmiechnęła się szeroko. Kucyki pomogły też małej wiewiórce, która zgubiła orzechy, i staremu koniowi, który miał bolącą nogę. Za każdym razem jabłuszko świeciło słabiej, ale Pola czuł, że to w porządku – ważniejsze było szczęście przyjaciół.

Gdy jabłuszko w końcu zgasło, Pola nie był smutny. Wiedział, że to był wyjątkowy dzień. Wieczorem wszystkie kucyki zebrały się pod dębem. Grom powiedział: „Pola, dzisiaj nauczyłeś nas, że dzielenie się magią daje najwięcej radości”. Pola uśmiechnął się i wtulił w miękką trawę, patrząc w gwiazdy.

Następnego ranka pod dębem wyrósł mały, złoty kwiatek. Pola pomyślał, że to może nowa magia – ale tym razem postanowił zostawić go dla kogoś innego. Bo najpiękniejsze przygody to te, którymi można się dzielić z przyjaciółmi.