Bajka o kolorach jesieni dla 6-latka

— Bajka do czytania —

W małej dziupli na skraju lasu mieszkała wiewiórka Ruda. Bardzo lubiła lato, gdy wszystko było zielone, a słońce świeciło mocno. Lecz nadszedł wrzesień, liście zaczęły żółknąć i opadać. Ruda zmartwiła się: „Dlaczego las traci swoje kolory?” – pomyślała.

Ruda pobiegła do mamy i zapytała, czy jesień jest smutna. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Jesień to nie koniec piękna, tylko inna bajka. Spójrz uważnie, a zobaczysz kolory, których latem nie było.” Ruda zastanowiła się i postanowiła sama to sprawdzić.

Wyszła na leśną polanę. Zobaczyła, że brzoza ma liście złote jak miodowe plasterki, a klon – czerwone jak maliny. „Czy to prawda?” – szepnęła, dotykając jednego listka. Nagle usłyszała cichy głos: „Witaj, mała wiewiórko. Podobasz mi się, bo szukasz piękna.” To była stara sowa Mądrala, która siedziała na gałęzi.

Sowa Mądrala opowiedziała Rudzie, że każdy liść zmienia kolor, by przygotować się na zimę. „Niektórzy myślą, że jesień jest szara, ale to nieprawda. Spójrz na dęby – są brązowe jak czekolada, a na jarzębinę – jej owoce to małe czerwone korale.” Ruda zaczęła widzieć więcej i więcej.

Nagle zza krzaka wyłonił się mały jeżyk Kłaczek. Szukał miejsca na zimowy sen. „Pomóż mi, Rudko!” – poprosił. Ruda zaprowadziła go pod stertę kolorowych liści, gdzie było ciepło i cicho. Jeżyk uśmiechnął się, a wokół niego liście mieniły się żółcią i pomarańczą.

Ruda pomyślała: „Kiedy pomagam innym, kolory stają się jeszcze ładniejsze.” Wróciła na polanę, a zachodzące słońce pomalowało niebo na różowo i fioletowo. Liście wirowały w powietrzu jak kolorowe motyle. Las był pełen barw, których Ruda wcześniej nie dostrzegała.

Wieczorem wiewiórka weszła do swojej dziupli. Przez okno zobaczyła gwiazdy, które migotały między gałęziami. Szum wiatru niósł zapach wilgotnej ziemi i opadłych liści. Ruda westchnęła cicho: „Jesień też jest piękna – ma swoje tajemnice.”

Zmęczona położyła się na miękkim mchu, przykryła ogonem i przymknęła oczy. Liście szeleściły na dobranoc, a księżyc świecił srebrzyście. Ruda zasnęła spokojnie, śniąc o złotych lasach i tańczących kolorach. Dobranoc, mała wiewiórko – szepnął wiatr.