Bajka o kolorach jesieni

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a liście szeptały cicho na wietrze, mieszkał mały wiewiórek o imieniu Tupcio. Tupcio miał rudą kitkę i wielkie, ciekawe oczy, które zawsze wypatrywały nowych rzeczy. Pewnego ranka obudził się i zobaczył, że las zmienił kolory – z zielonego stał się żółty, pomarańczowy i czerwony.

„Ojej, co się stało z moim zielonym lasem?” – zapytał zdziwiony Tupcio. Wszystkie liście, które wcześniej były soczyście zielone, teraz mieniły się jak skarby. Tupcio poczuł lekki niepokój, bo nie rozumiał tej zmiany.

Pobiegł do swojej przyjaciółki, sójki Zosi, która siedziała na gałęzi i czyściła swoje niebieskie piórka. „Zosiu, Zosiu, czy ktoś pomalował las?” – zawołał Tupcio. Zosia zaśmiała się dźwięcznie: „To jesień, Tupciu. Każdej jesieni drzewa przebierają się w najpiękniejsze kolory, żebyśmy mogli podziwiać ich urodę przed zimą.”

Tupcio nie był do końca przekonany. „Ale ja lubiłem zieleń” – mruknął. Zosia wskazała dziobkiem na wielki dąb: „Popatrz, ten liść jest jak złoty pieniążek, a tamten jak pomarańcza. To magia jesieni!” Tupcio przyjrzał się uważnie. Rzeczywiście, liście wyglądały jak małe dzieła sztuki.

Postanowił zebrać kilka z nich dla mamy. Skakał z gałęzi na gałąź, wybierając najpiękniejsze: żółty jak słońce, czerwony jak jabłuszko i brązowy jak czekolada. Nagle usłyszał cichutki płacz. To mały listek, który nie mógł oderwać się od gałęzi. „Nie chcę spadać” – szlochał listek.

Tupcio pogłaskał go delikatnie ogonkiem: „Nie martw się, mały. Kiedy spadniesz, zatańczysz z wiatrem, a potem przykryjesz ziemię ciepłym kocem. Na wiosnę wyrosną nowe, zielone listki.” Listek uśmiechnął się i puścił gałąź, wirując w powietrzu.

Tupcio wrócił do norki z bukietem kolorowych liści. Mama wiewiórka uściskała go i powiedziała: „Widzisz, synku, zmiany są piękne, jeśli umiemy je dostrzec.” Tupcio położył się na miękkim mchu, patrząc przez okno na zachód słońca, który malował niebo na różowo i fioletowo.

Zmęczony, ale szczęśliwy, zamknął oczy. Liście szeptały mu kołysankę, a gwiazdy zapalały się nad lasem. „Dobranoc, jesienny lesie” – wyszeptał Tupcio i zasnął spokojnie, marząc o złotych liściach i ciepłych uściskach mamy.