Bajka o kolorach jesieni

— Bajka do czytania —

W małym gniazdku na starym dębie mieszkała wiewiórka o imieniu Rudeńka. Każdego ranka budziła się z ciekawością, patrząc na świat za oknem. Pewnego dnia, gdy liście zaczęły zmieniać kolory, postanowiła wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi na swoje pytanie: skąd biorą się te wszystkie barwy jesieni?

Rudeńka wyskoczyła z gniazdka i pobiegła w stronę polany, gdzie rosły klony i brzozy. Liście klonów były już żółte i pomarańczowe, a brzozy miały delikatne, złote odcienie. Wiewiórka przystanęła, by popatrzeć na ten widok. Pomyślała, że las wygląda jak wielki, kolorowy obraz.

Nagle usłyszała szelest. To była stara sowa Mądrala, która siedziała na gałęzi. – Witaj, Rudeńko – powiedziała sowa. – Widzę, że zastanawiasz się nad kolorami jesieni. – Tak! – zawołała wiewiórka. – Skąd one się biorą? Sowa uśmiechnęła się i zaprosiła ją do rozmowy.

– Wszystko zaczyna się od słońca – zaczęła Mądrala. – Latem daje ono dużo siły liściom, które są zielone. Gdy dni stają się krótsze, słońce świeci słabiej. Liście przestają produkować zielony barwnik i wtedy pokazują swoje prawdziwe kolory: żółty, pomarańczowy i czerwony. To tak, jakby każdy liść miał własną tajemnicę.

Rudeńka była zachwycona. – A co z tymi brązowymi i złotymi? – spytała, wskazując na dęby. – To też magia jesieni – odpowiedziała sowa. – Gdy drzewa szykują się do zimy, zamykają swoje liście, a one powoli schną. Ich barwy stają się ciepłe i spokojne, jak koc, którym las okrywa się przed snem.

Wiewiórka pobiegła dalej i spotkała jeża Kolczatka, który zbierał grzyby. – Kolczatku, czy ty też wiesz o kolorach jesieni? – zapytała. Jeż uśmiechnął się i powiedział: – Oczywiście! Każdy kolor to prezent od lasu. Czerwone liście przypominają mi o poziomkach, a żółte o słońcu, które jeszcze czasem do nas zagląda.

Rudeńka poczuła wielką radość. Zrozumiała, że jesień to nie koniec, ale piękny czas przygotowań. Każdy liść, każdy kolor ma swoją historię i uczy nas, że zmiany są naturalne i pełne uroku. Wiewiórka postanowiła zebrać kilka kolorowych liści, by ozdobić swoje gniazdko.

Gdy wróciła do domu, ułożyła liście na półce i usiadła przy oknie. Patrzyła, jak zachodzące słońce maluje niebo na pomarańczowo i różowo. Była szczęśliwa, że poznała tajemnicę jesieni. Wiedziała, że gdy nadejdzie zima, będzie wspominać te barwy i czekać na wiosnę z uśmiechem.

Tego wieczoru Rudeńka zasnęła spokojnie, a przez okno wpadało światło księżyca. W snach widziała tańczące liście i słyszała szum wiatru. Jesień była dla niej teraz najpiękniejszą porą roku, pełną ciepła i kolorów. W lesie zapadła cisza, a gwiazdy migotały nad dębem.