Bajka o kolorach, które nauczyły się tańczyć

— Bajka do czytania —

W krainie za siódmą tęczą mieszkały kolory. Każdy był inny, każdy dumny ze swojego odcienia. Czerwony był odważny, Niebieski spokojny, Żółty radosny, a Zielony łagodny. Mieszkali razem w wielkim, białym pałacu, ale pewnego dnia pokłócili się strasznie – każdy chciał być najważniejszy i najpiękniejszy.

– To ja jestem kolorem słońca i szczęścia! – krzyknął Żółty, podskakując wesoło. – Beze mnie świat byłby smutny i ponury. – A ja daję odwagę i siłę – dodał Czerwony, stając dumnie na środku sali. – To ja jestem najważniejszy!

Niebieski westchnął cicho. – Bez mojego spokoju i nieba wszystko byłoby chaotyczne. – A ja łączę was wszystkich – szepnął Zielony. – Jestem kolorem życia i nadziei. – Kolory zaczęły się kłócić coraz głośniej, aż zrobiło się szaro i ponuro.

Nagle do pałacu wpadł mały promyk światła. – Dlaczego się kłócicie? – zapytał. – Każdy z was jest wyjątkowy, ale dopiero razem tworzycie prawdziwe piękno. Spójrzcie na świat – tęcza, łąka, zachód słońca – wszędzie jesteście razem.

Kolory zamilkły. Spojrzały na siebie i zobaczyły, jak bardzo się różnią, ale też jak bardzo są potrzebne. Czerwony bez Niebieskiego nie stworzy fioletu, Żółty bez Czerwonego nie da pomarańczowego. – Może mamy spróbować zatańczyć? – zaproponował Zielony.

I tak kolory wzięły się za ręce – najpierw Czerwony z Żółtym, potem Niebieski z Zielonym. Zaczęły wirować po sali, a ich barwy mieszały się w piękne wzory. Powstały nowe kolory: pomarańczowy, fioletowy, różowy, turkusowy. Pałac znów stał się kolorowy i radosny.

Od tego dnia kolory nigdy się już nie kłóciły. Każdego ranka tańczyły razem, tworząc najpiękniejsze obrazy na niebie i ziemi. A mały promyk światła uśmiechał się, widząc, jak dobrze im razem. Bo najważniejsze nie jest to, który kolor jest najlepszy, ale to, że wszystkie są potrzebne.

I tak oto bajki o kolorach dla dzieci uczą, że różnorodność jest piękna. Każdy z nas jest jak jeden kolor – wyjątkowy, ale dopiero razem tworzymy coś naprawdę wspaniałego. Kolory zaprosiły do tańca wszystkie dzieci, które słuchały tej opowieści, i odtąd w ich sercach zagościła zgoda.