Bajka o kolorach, które się przyjaźnią

— Bajka do czytania —

W małym, słonecznym pokoiku mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Na jej biurku stał słoik pełen kolorowych kredek – były tam czerwone, niebieskie, zielone, żółte i pomarańczowe. Każda kredka była inna, ale wszystkie bardzo się lubiły.

Pewnego dnia czerwona kredka westchnęła: – Jestem najważniejsza, bo maluję truskawki i serduszka! – Niebieska kredka pokręciła głową: – A ja maluję niebo i ocean, więc jestem najpotrzebniejsza! – Zielona kredka dodała cicho: – Ja robię trawę i drzewa, bez mnie świat byłby smutny.

Zosia usłyszała ich rozmowę i uśmiechnęła się. – Kochani, każdy z was jest wyjątkowy – powiedziała, biorąc wszystkie kredki do ręki. – Ale wiecie co? Gdy malujecie razem, powstają najpiękniejsze rzeczy.

Wtedy kredki postanowiły spróbować. Czerwona namalowała duże, soczyste jabłko, a niebieska dodała do niego kropelki deszczu. Zielona zrobiła liście, a żółta promyki słońca. Pomarańczowa dodała ciepłe światło.

Obrazek wyszedł tak piękny, że wszystkie kredki zaczęły się śmiać i tańczyć na kartce. – Widzicie? – powiedziała Zosia. – Każdy kolor jest ważny, a razem tworzycie coś wspaniałego. Bez choćby jednego z was ten obrazek nie byłby taki sam.

Od tego dnia kredki już nigdy się nie kłóciły. Malowały razem, pomagając sobie nawzajem, a Zosia miała najpiękniejsze rysunki w całym przedszkolu. Kiedy kładła je na półce, wszystkie kolory uśmiechały się do siebie.

Wieczorem, gdy Zosia zamykała słoik z kredkami, słyszała, jak szepczą do siebie: – Dobranoc, czerwona. – Dobranoc, niebieska. – Jutro znów będziemy malować razem – i wszystkie zasypiały spokojnie, jeden obok drugiego.

A gdy księżyc zaglądał przez okno, Zosia patrzyła na swoje kolorowe rysunki i myślała: – Każdy kolor jest inny, ale razem tworzą najpiękniejszy świat. I z tą myślą zasypiała, otulona ciepłem wszystkich barw.