Bajka o wędkarskim kole Franka

— Bajka do czytania —

Mały Franek dostał od dziadka prawdziwe wędkarskie koło – był taki szczęśliwy, że podskakiwał z radości. Koło było czerwone, błyszczące i miało małą rączkę do kręcenia.

Franek od razu pobiegł nad staw za domem. Usiadł na brzegu, zarzucił żyłkę i czekał. Czekał, czekał, ale ryby nie przychodziły. Kręciło mu się w brzuchu z niecierpliwości.

Wtedy zza krzaków wyszedł stary żółw, który mieszkał nad stawem od stu lat. Uśmiechnął się i powiedział: – Franku, wędkowanie to nie tylko łowienie. To też słuchanie szumu wody i patrzenie na chmury.

Franek posłuchał rady żółwia. Oparł się o miękki mech i zamknął oczy. Poczuł, jak wiatr delikatnie muska mu policzki, a woda cichutko szemrze. Po chwili usłyszał plusk – to mała rybka podpłynęła do jego przynęty.

Zamiast od razu wyciągać wędkę, Franek popatrzył na rybkę. Była srebrna i miała złote oczka. Uśmiechnął się i szepnął: – Płyń sobie dalej, mała. Ja już mam dzisiaj swoją nagrodę.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Franek zwinął wędkarskie koło i schował do plecaka. Wracał do domu powoli, patrząc na rozgwieżdżone niebo. Czuł w sercu spokój.

Tego wieczoru, leżąc w łóżku, Franek powiedział do pluszowego misia: – Wędkowanie to najlepszy sport na świecie. Nie trzeba być najszybszym, żeby wygrać. Trzeba umieć czekać – a to też jest wielka umiejętność.

Potem zamknął oczy. Przez okno wpadało światło księżyca, a z daleka słychać było cichy szum stawu. Franek westchnął szczęśliwy i zasnął, śniąc o srebrnych rybkach tańczących na wodzie.